Σάββατο 3 Ιουλίου 2010
Παρασκευή 21 Μαΐου 2010
Όταν τα υστερόγραφα παλιώνουν.....
21/05/1970
Σήμερα έχω ένα απαίσιο προαίσθημα.Από το πρωί νιώθω ότι κάτι θα μου συμβεί.Όσο περνά η μέρα γίνεται όλο και πιο επίπονο,όλο και πιο βασανιστικό……Το πήρα απόφαση…Σήμερα θα κάνω ό,τι δεν φανταζόμουν πως μπορεί να κάνει ένας κανονικός άνθρωπος σε μια καθημερινή.Θα ερωτευτώ το δεύτερο αγόρι που θα συναντήσω στο δρομάκι πίσω από το φανάρι.Θα ακουμπήσω το φεγγάρι και μετά θα το διεκδικηθώ.Θα χορέψω στο δρόμο με έναν ιππότη.Και για φινάλε…θα πετάξω!
21/05/10
Ήμουν μόλις είκοσι…Ποιος να φανταστεί ότι ένας φυσιολογικός άνθρωπος θα κατάφερνε να ζήσει τη μαγεία της πραγματικότητας ;…Σαν σήμερα το θυμάμαι…Ο κόσμος έστελνε ακόμη γράμματα….Έγραφε μουσικές και τις τραγουδούσε κάτω από παραθύρια .Εκείνο το απόγευμα φουριόζα ετοιμάστηκα και κατέβηκα στο δρόμο…Φυσούσε πολύ, η θάλασσα ήταν αγριεμένη...Ακόμη θυμάμαι στο σώμα μου το αλάτι και τον αέρα που διαπερνούσε το φόρεμά μου...Ο ήλιος έδυε…Οι νησιώτες έτρεχαν πάνω κάτω και από κοντά και κάποιοι ξεχασμένοι τουρίστες. Το βλέμμα μου στάθηκε σε έναν όμορφο ηλιοκαμένο άντρα…Μάζευε τα τελευταία του δίκτυα Μου χαμογέλασε και για κάποια δευτερόλεπτα χάζεψα στην ιδέα του άσπρου μου φουστανιού πάνω στο σκούρο δέρμα του……Ήμουν μόλις είκοσι…Περπατούσα για κάποια ώρα και χάθηκα στα νερά που σιγά σιγά άλλαζαν χρώμα….Λίγο αργότερα όμως, μου ήταν δύσκολο να διακρίνω τη θάλασσα, γιαυτό αρκέστηκα στο να με συνοδεύει μόνο ο ήχος της….Έκατσα σε ένα παγκάκι απέναντι από το φεγγάρι …Όταν ένα ενοχλητικό αγόρι χάλασε τις σκέψεις της θέας μου…Με ρώτησε με όλη του την αναίδεια αν ήθελα να δω το φεγγάρι μαζί του…Ενοχλημένη αρνήθηκα…Όταν πήρε το χέρι μου και το φίλησε. Ένιωσα το σώμα μου να υπακούει στα κύματά του…Από πότε με κολάκευαν οι αγενείς πρωτοβουλίες; Λίγα λεπτά αργότερα βρέθηκα σε ένα μέρος που δεν ήξερα ότι υπάρχει στο νησί μου…Ανέβηκα σε κάτι βράχια και μου έδειξε μια τεράστια τρύπα με νερό…Στην αρχή δεν καταλάβαινα… Κράτησε σφιχτά τα χέρια του γύρω από τη μέση μου, με σήκωσε λίγα εκατοστά πάνω από το έδαφος και με έκανε στην άκρη…Τα μάτια του……Νόμιζα ότι θα χάσω την ισορροπία μου(αλλά και πάλι θα έπεφτα στην αγκαλιά του )Μου είπε να κοιτάξω τώρα…Δεν μπορούσα να το πιστέψω…Το νερό ήταν ολόχρυσο…Ήταν ολοστρόγγυλο…Μου είπε ότι δεν άξιζα να βλέπω το φεγγάρι από τόσο μακριά…Μετά από ένα ξαφνικά προσδοκώμενο χειροφίλημα έφυγε…Έσκυψα πάνω από το νερό και πέρασα το χέρι μου μέσα στις κρύες σταγόνες…Κράτησα το νερό στις παλάμες μου και το άφησα να στάξει στο χώμα…Όταν με μανία χτύπαγα τα χέρια μου στο νερό και……..έσπασα την πιο όμορφη Πανσέληνο…Άρχισα να κλαίω χωρίς να ξέρω γιατί…Ήταν μάταιο, τα δάκρυά μου δεν θα την ξανάφερναν πίσω…Γύρισα να φύγω …ήταν εκεί…Δεν είχε φύγει…Με κράτησε από τους ώμους και φίλησε τα χείλη μου…Του ζήτησα συγγνώμη που χάλασα κάτι τόσο όμορφο…..Δεν ξέρω αν έτρεμε η φωνή ή το σώμα μου…Μόνο ένα ήξερα ότι δεν μπορούσα να ξεκολλήσω από πάνω του …Αλλά ούτε εκείνος…Πέρασε με το χέρι του τα δικά μου στη μέση του…Χόρευα με έναν ιππότη κάτω απ’την έγκριση μιας απειλητικής ομορφιάς…Με κοίταξε χαμογελώντας και μου είπε πως δεν κατέστρεψα τελείως τη θέα της σκέψης του…Πράγματι…είχαν μείνει λίγες σταγόνες…
Υ.Γ. αρκετές για να έχω την αίσθηση ότι πετάω…
Σήμερα έχω ένα απαίσιο προαίσθημα.Από το πρωί νιώθω ότι κάτι θα μου συμβεί.Όσο περνά η μέρα γίνεται όλο και πιο επίπονο,όλο και πιο βασανιστικό……Το πήρα απόφαση…Σήμερα θα κάνω ό,τι δεν φανταζόμουν πως μπορεί να κάνει ένας κανονικός άνθρωπος σε μια καθημερινή.Θα ερωτευτώ το δεύτερο αγόρι που θα συναντήσω στο δρομάκι πίσω από το φανάρι.Θα ακουμπήσω το φεγγάρι και μετά θα το διεκδικηθώ.Θα χορέψω στο δρόμο με έναν ιππότη.Και για φινάλε…θα πετάξω!
21/05/10
Ήμουν μόλις είκοσι…Ποιος να φανταστεί ότι ένας φυσιολογικός άνθρωπος θα κατάφερνε να ζήσει τη μαγεία της πραγματικότητας ;…Σαν σήμερα το θυμάμαι…Ο κόσμος έστελνε ακόμη γράμματα….Έγραφε μουσικές και τις τραγουδούσε κάτω από παραθύρια .Εκείνο το απόγευμα φουριόζα ετοιμάστηκα και κατέβηκα στο δρόμο…Φυσούσε πολύ, η θάλασσα ήταν αγριεμένη...Ακόμη θυμάμαι στο σώμα μου το αλάτι και τον αέρα που διαπερνούσε το φόρεμά μου...Ο ήλιος έδυε…Οι νησιώτες έτρεχαν πάνω κάτω και από κοντά και κάποιοι ξεχασμένοι τουρίστες. Το βλέμμα μου στάθηκε σε έναν όμορφο ηλιοκαμένο άντρα…Μάζευε τα τελευταία του δίκτυα Μου χαμογέλασε και για κάποια δευτερόλεπτα χάζεψα στην ιδέα του άσπρου μου φουστανιού πάνω στο σκούρο δέρμα του……Ήμουν μόλις είκοσι…Περπατούσα για κάποια ώρα και χάθηκα στα νερά που σιγά σιγά άλλαζαν χρώμα….Λίγο αργότερα όμως, μου ήταν δύσκολο να διακρίνω τη θάλασσα, γιαυτό αρκέστηκα στο να με συνοδεύει μόνο ο ήχος της….Έκατσα σε ένα παγκάκι απέναντι από το φεγγάρι …Όταν ένα ενοχλητικό αγόρι χάλασε τις σκέψεις της θέας μου…Με ρώτησε με όλη του την αναίδεια αν ήθελα να δω το φεγγάρι μαζί του…Ενοχλημένη αρνήθηκα…Όταν πήρε το χέρι μου και το φίλησε. Ένιωσα το σώμα μου να υπακούει στα κύματά του…Από πότε με κολάκευαν οι αγενείς πρωτοβουλίες; Λίγα λεπτά αργότερα βρέθηκα σε ένα μέρος που δεν ήξερα ότι υπάρχει στο νησί μου…Ανέβηκα σε κάτι βράχια και μου έδειξε μια τεράστια τρύπα με νερό…Στην αρχή δεν καταλάβαινα… Κράτησε σφιχτά τα χέρια του γύρω από τη μέση μου, με σήκωσε λίγα εκατοστά πάνω από το έδαφος και με έκανε στην άκρη…Τα μάτια του……Νόμιζα ότι θα χάσω την ισορροπία μου(αλλά και πάλι θα έπεφτα στην αγκαλιά του )Μου είπε να κοιτάξω τώρα…Δεν μπορούσα να το πιστέψω…Το νερό ήταν ολόχρυσο…Ήταν ολοστρόγγυλο…Μου είπε ότι δεν άξιζα να βλέπω το φεγγάρι από τόσο μακριά…Μετά από ένα ξαφνικά προσδοκώμενο χειροφίλημα έφυγε…Έσκυψα πάνω από το νερό και πέρασα το χέρι μου μέσα στις κρύες σταγόνες…Κράτησα το νερό στις παλάμες μου και το άφησα να στάξει στο χώμα…Όταν με μανία χτύπαγα τα χέρια μου στο νερό και……..έσπασα την πιο όμορφη Πανσέληνο…Άρχισα να κλαίω χωρίς να ξέρω γιατί…Ήταν μάταιο, τα δάκρυά μου δεν θα την ξανάφερναν πίσω…Γύρισα να φύγω …ήταν εκεί…Δεν είχε φύγει…Με κράτησε από τους ώμους και φίλησε τα χείλη μου…Του ζήτησα συγγνώμη που χάλασα κάτι τόσο όμορφο…..Δεν ξέρω αν έτρεμε η φωνή ή το σώμα μου…Μόνο ένα ήξερα ότι δεν μπορούσα να ξεκολλήσω από πάνω του …Αλλά ούτε εκείνος…Πέρασε με το χέρι του τα δικά μου στη μέση του…Χόρευα με έναν ιππότη κάτω απ’την έγκριση μιας απειλητικής ομορφιάς…Με κοίταξε χαμογελώντας και μου είπε πως δεν κατέστρεψα τελείως τη θέα της σκέψης του…Πράγματι…είχαν μείνει λίγες σταγόνες…
Υ.Γ. αρκετές για να έχω την αίσθηση ότι πετάω…
Σάββατο 24 Απριλίου 2010
4ημερη Β΄ λυκείου - Γιάννενα
Αναχώρηση από Αθήνα 15/04/10 6:30
Ταξιδεύοντας για Γιάννενα
Στάση Ρίο Αντίριο 15/04/10
Villa Cinema 15/04/10
Προς Μέτσοβο 16/04/10
Μέτσοβο
Στη βάρκα για νησάκι Ιωαννίνων με Λούι και Μίνα 16/04/10
Στο ξενοδοχείο με Κώστα Νικόλα και Γιάννη
Ζαγοροχώρια 17/04/10
La Suit 17/04/10
EPIRUS HOTEL 15-18/04/10
Υ.Γ. Κέλυ Μίνα Γεωργιάννα 242
Ηλιάς Γιάννης Κώστας Νικόλας 247
Παύλος Άγγελος Νίκος 246
Κωνσταντίνα Βασιλική Μαρία 171
Ελένη Δ. Ελένη Μ. Χριστιάννα Άννα 174
Ταξιδεύοντας για Γιάννενα
Στάση Ρίο Αντίριο 15/04/10
Villa Cinema 15/04/10
Προς Μέτσοβο 16/04/10
Μέτσοβο
Στη βάρκα για νησάκι Ιωαννίνων με Λούι και Μίνα 16/04/10
Στο ξενοδοχείο με Κώστα Νικόλα και Γιάννη
Ζαγοροχώρια 17/04/10
La Suit 17/04/10
EPIRUS HOTEL 15-18/04/10
Υ.Γ. Κέλυ Μίνα Γεωργιάννα 242
Ηλιάς Γιάννης Κώστας Νικόλας 247
Παύλος Άγγελος Νίκος 246
Κωνσταντίνα Βασιλική Μαρία 171
Ελένη Δ. Ελένη Μ. Χριστιάννα Άννα 174
Παρασκευή 12 Μαρτίου 2010
Μεχρι να βγει το φεγγαρι.....
Κοιτούσε απέναντι...Το βλέμμα του κοβόταν στα δυο από την βαριά κουρτίνα που ολοκλήρωνε το κρύο της νύχτας του…Η ώρα ήταν περασμένη…Η σχολή χορού είχε κλείσει εδώ και ώρες...Ο κόσμος είχε σταματήσει να κυκλοφορεί…Μόνος με ένα ποτήρι ουίσκι…την περίμενε …
Κοιτούσα απέναντι…Το βλέμμα μου στάθηκε να χαζεύει τον ουρανό…Μπορούσα να διακρίνω την κάθε λεπτομέρεια…Δεν είχε φεγγάρι αλλά τα αστέρια …Τα αστέρια ήταν πανέμορφα…Το ράδιο έβαλε ένα παλιό κομμάτι τζαζ …Το μετάξι κύλησε στις νότες και έσταξε στο πάτωμα…
Το ποτό του χύθηκε στο ξύλο με μια απότομη κίνηση…Η μουσική που ξύπναγε παθιασμένους έρωτες σε κάθε άγγιγμα του ταγκό, σήμερα έμοιαζε να πονάει σε κάθε φιγούρα…
Οι φλόγες διέγραφαν τη μορφή μου στο παγωμένο παράθυρο…Το σπίτι μύριζε μέντα αλλά ξαφνικά μαζί με το φως τους χάθηκε η μυρωδιά και η μορφή μου…Μέσα στο σκοτάδι που τύλιξε το χώρο μου...χτύπησε η πόρτα…
Πήρες το χέρι μου και μου θύμησες τα καρδιοχτύπια του πρώτου μου μαθήματος…Τώρα θυμάμαι…Μύριζε μέντα εκείνο το βράδυ…Ερωτεύτηκα τα λόγια, τη μουσική………το σώμα μου να μαθαίνει από το δικό σου…
Με φίλησες…
Υ.Γ. Δεν ξέρω αν το φως και η μυρωδιά σβήστηκαν από τα μάτια μου ή από το ποτήρι του.......Χόρεψε μαζί μου μέχρι να βγει το φεγγάρι....
Κοιτούσα απέναντι…Το βλέμμα μου στάθηκε να χαζεύει τον ουρανό…Μπορούσα να διακρίνω την κάθε λεπτομέρεια…Δεν είχε φεγγάρι αλλά τα αστέρια …Τα αστέρια ήταν πανέμορφα…Το ράδιο έβαλε ένα παλιό κομμάτι τζαζ …Το μετάξι κύλησε στις νότες και έσταξε στο πάτωμα…
Το ποτό του χύθηκε στο ξύλο με μια απότομη κίνηση…Η μουσική που ξύπναγε παθιασμένους έρωτες σε κάθε άγγιγμα του ταγκό, σήμερα έμοιαζε να πονάει σε κάθε φιγούρα…
Οι φλόγες διέγραφαν τη μορφή μου στο παγωμένο παράθυρο…Το σπίτι μύριζε μέντα αλλά ξαφνικά μαζί με το φως τους χάθηκε η μυρωδιά και η μορφή μου…Μέσα στο σκοτάδι που τύλιξε το χώρο μου...χτύπησε η πόρτα…
Πήρες το χέρι μου και μου θύμησες τα καρδιοχτύπια του πρώτου μου μαθήματος…Τώρα θυμάμαι…Μύριζε μέντα εκείνο το βράδυ…Ερωτεύτηκα τα λόγια, τη μουσική………το σώμα μου να μαθαίνει από το δικό σου…
Με φίλησες…
Υ.Γ. Δεν ξέρω αν το φως και η μυρωδιά σβήστηκαν από τα μάτια μου ή από το ποτήρι του.......Χόρεψε μαζί μου μέχρι να βγει το φεγγάρι....
Τρίτη 23 Φεβρουαρίου 2010
Ένα Αυγουστιάτικο τανγκό
Η ζέστη της Αθήνας ήταν πάνω απ’την υπομονή μου…Ένιωθα το κορμί μου να λιώνει σαν παγωτό πάνω στα στενά σοκάκια. Δεν έβλεπα την ώρα να ανοίξω την πόρτα του σπιτιού μου και να χωθώ στον καναπέ μου.. Γύρισα τα κλειδιά,έβγαλα τα παπούτσια μου και....... τα φώτα της πόλης έκλεισαν. Ένα δροσερά ανακουφιστικό αεράκι με διαπέρασε…Ούτε καν ατμόσφαιρα δεν χρειάστηκε να μου φτιάξω…Ξάπλωσα… αλλά ένα έντονο φως χρωμάτισε το σκοτάδι μου….Θυμωμένη σηκώθηκα όρθια και ακολούθησα τον ενοχλητικό μου διαρρήκτη…Άνοιξα τις κουρτίνες και…………..Βέβαια….Πώς το ξέχασα;……..Σήμερα είναι………7 Αυγούστου…Ένα ασημένιο ολοστρόγγυλο φεγγάρι στάθηκε απέναντί μου….Άνοιξα το παράθυρο και άφησα λίγο το χρόνο να με ταξιδέψει στο φόντο του…Πέρασαν απ΄το μυαλό μου θάλασσες,καλοκαίρια,γέλια,ξεβαμμένα σκοτάδια ….Η πόλη κρύφτηκε στο μαύρο…Ήμουν μόνη με ένα απαιτητικό φεγγάρι…
Υ.Γ. Λατρεύω το φεγγάρι…Κάποιες φορές η απαιτητικότητα του με κουράζει…Αρκεί κάποιος να νοιαστεί και να σου δώσει το χέρι του…Δεν θέλω το φεγγάρι…Μόνο να χορεύω στο φως του…
Υ.Γ. Λατρεύω το φεγγάρι…Κάποιες φορές η απαιτητικότητα του με κουράζει…Αρκεί κάποιος να νοιαστεί και να σου δώσει το χέρι του…Δεν θέλω το φεγγάρι…Μόνο να χορεύω στο φως του…
Κυριακή 24 Ιανουαρίου 2010
Στην πιο αθώα μου αμαρτία....
Καιρό τώρα είχα χαθεί στη μαγεία ταξιδιών…Μέτρησα ατέλειωτες ράγες αμέτρητα ,χιλιόμετρα γαλάζιου και χιλιάδες εικόνες εν κινήσει …Νόμιζα ότι ο κόσμος κάποτε θα τελείωνε….Αλλά πρέπει να σεβαστώ αυτό το θαύμα…Έκλεψα χρώματα, γεύσεις αρώματα, κρύο και μακριά από το τελευταίο στρίμωξα τις πιο ζεστές μέρες…Τουλάχιστον θυμήθηκα να μην τα βάλω μαζί ,διαφορετικά το χιόνι θα έλιωνε και η θάλασσα θα πάγωνε στα τελευταία καυτά κύματα της…Περπάτησα για ώρες σε σοκάκια καινούρια …Ήμουν η πρώτη που τα διέσχισε ή μια από τους αισιόδοξους απομείναντες…Τα βήματά μου γινόντουσαν όλο και πιο γρήγορα, η ανάσα μου έβγαινε με δυσκολία αλλά δεν μπορούσα να αντισταθώ σε εκείνη την αίσθηση…Ο αέρας εκεί μύριζε αλάτι …Βρέθηκα ξαπλωμένη στην άμμο …όταν με νανούρισε το νερό που μύριζε αέρα....Ο ήλιος άρχισε να δύει όταν χάρισε το τελευταίο του φιλί στη θάλασσα…..Αυτή για να δείξει τη λύπη της ντύθηκε στα μαύρα …μέχρι να ξαναέρθει ο καλός της. Ήταν η πιο γλυκιά υπόσχεση…Ένας έρωτας χωρίς αρχή και χωρίς τέλος…
Υ.Γ. Από εκείνη τη μέρα η θάλασσα και ο ουρανός είναι μαζί…Ξυπνάνε την ίδια ώρα και κοιμούνται κάθε βράδυ αγκαλιά……
Κράτησα τις φωτογραφίες στα χέρια μου και τις άφησα να φύγουν μακριά…Επέστρεψαν εκεί που ανήκουν…
Υ.Γ. Από εκείνη τη μέρα η θάλασσα και ο ουρανός είναι μαζί…Ξυπνάνε την ίδια ώρα και κοιμούνται κάθε βράδυ αγκαλιά……
Κράτησα τις φωτογραφίες στα χέρια μου και τις άφησα να φύγουν μακριά…Επέστρεψαν εκεί που ανήκουν…
Δευτέρα 4 Ιανουαρίου 2010
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)