ΨΑΧΝΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ...

2011-12-19T06:57:00.000-08:00

18/12/11
Ξυπόλητη γλίστρησα τα χαράματα στο όνειρό σου…Μελαγχολικά το τοπίο μου χαμογέλασε.Ήταν αρχές ενός αργοπορημένου καλοκαιριού.Ο αφρός μούσκεψε το λευκό νυχτικό μου.Οι γύρω βράχοι με έπνιγαν όμως ταυτόχρονα γέμισαν με αναμνήσεις και οξυγόνο το σώμα μου.Ένα ψυχεδελικό σκηνικό σχεδόν οικείο.Σαν να απείλησα με την παρουσία μου την ησυχία.Πλήγωσα την άμμο, έσβησα το κύμα.Κολύμπησα …

…………Άφησες ένα χαμόγελο στα ελκυστικά σου χείλη.Ξύπνησες …Όταν άφηνες τα δικά μου υγρά.Με έκλεισες στα χέρια σου.Πήρες την πνοή μου θυμίζοντάς μου τη στιγμή που με πρωτοκοίταξες.Ακούμπησες το σώμα σου πάνω στο νυχτικό μου.Ήταν αργά είχες, ήδη τον απόλυτο έλεγχο του πρωινού μου. Όσο τα σώματά μας γνωρίζονται καλύτερα η αφή σου παίρνει κάτι απ’την υφή της δικής μου.Σε άφησα στο κρεβάτι.Ιδρωμένο και μισοσκεπασμένο.

Μην με αφήνεις ασυγκίνητη…Πάντα θα υπάρχουν λευκές σελίδες.Τελευταία γεμίζω αυτές στο υποσυνείδητό σου…Μάλλον δε σε ενοχλεί.Φόρεσα το άσπρο σου πουκάμισο.Κατέβηκα τα σκαλοπάτια και έφτασα στην παραλία.Κολύμπησα…

Σχεδόν...

2011-11-18T07:47:00.000-08:00

O έρωτάς τους γεννήθηκε πριν από πέντε χρόνια και λίγες ώρες...Τη συνάντησε στην έκδοση του πρώτου βιβλίου της. Η αφιέρωσή της…Η αρχή μιας νέας ερωτικής εμπειρίας. Δυο εραστές που είχαν αβίαστα παραδοθεί στην υποταγή της μοίρας τους.Το πρώτο ξημέρωμα τους βρήκε να κάνουν έρωτα στο σπίτι του.Το ίδιο και το επόμενο και το αμέσως επόμενο…………Η καρδιά τους έσπαγε σε κάθε άγγιγμα, τα κορμιά τους ηλεκτρίζονταν σε κάθε επαφή.Κάθε νύχτα το δωμάτιο πλημμύριζε απ’τις φωνές τους και τον έρωτα που δεν άργησε να εξελιχθεί σε πρώιμη αγάπη… Έξω,η δυνατή βροχή πλημμύρισε τους δρόμους και πάγωσε τη τζαμαρία του δωματίου της.Αδιαφορώντας για το κρύο της έβγαλε το φουστάνι και την ξάπλωσε στο κρεβάτι.Βγάζοντας νευρικά τα ρούχα του την πλησίασε και φίλησε τα χείλη της.Έριξε τρυφερά το γυμνό κορμί του πάνω της και άρχισε να της κάνει έρωτα.Τα σώματα κυλούσαν νευρικά το ένα πάνω στο άλλο… Σαν να συναντιόντουσαν για πρώτη φορά.Σαν να έκαναν έρωτα για πρώτη φορά στη ζωή τους. Τα τζάμια θόλωσαν και έσταζαν απ’τις καυτές ανάσες τους.Λάτρευαν να ξυπνάει ο ένας στα χέρια του άλλου. Μισούσαν τις ώρες που τους χώριζε η δουλειά.Γι’αυτό φρόντιζαν να περνούν τις ελεύθερες ώρες τους μαζί …Όταν κοιμόταν στην αγκαλιά του της μιλούσε και της εκμυστηρευόταν τον έρωτά του.Της μαγείρευε και την έκανε μπάνιο όταν ήταν κουρασμένη. Όταν έκαναν έρωτα δεν την άφησε ποτέ να του βγάζει τα ρούχα του ούτε καν τα δικά της.Ζούσε για εκείνη,μέσα από εκείνη.Ο έρωτάς τους φάνταζε ανησυχητικά ατελείωτος…Συνήθως αυτός ξεθυμαίνει και στα ίχνη του ευδοκιμούν νέα είδη… Τελικά όμως δεν χρειαζόταν να ανησυχούν. Τον τελευταίο χρόνο ο έρωτας μαζί με τους υδρατμούς είχε διακριτικά εξατμιστεί.Το σώμα της είχε να συναντήσει το δικό του έναν ολόκληρο χειμώνα και τρεις ανυπόφορα ζεστούς μήνες.Εκείνη τη νύχτα είχαν ξεχάσει μισάνοιχτο το τζάμι του παραθύρου. Ήταν τυλιγμένοι με μια κουβέρτα και προσποιούνταν ότι διάβαζαν… Τα βλέμματά τους συναντήθηκαν…Τα βιβλία έπεσαν από τα χέρια τους.Ο άντρας με μια απότομη κίνηση βρέθηκε πάνω στο σώμα της.Άνοιξε ευγενικά τα πόδια της και της χάρισε κάτι που είχε ξεχάσει ότι έχει ακόμη μέσα της… Έμεινε μες στο σώμα της όλη νύχτα… Εκείνο το βράδυ δεν κατάφερε όμως να μπεί και μέσα στη ψυχή της… Το πρωί ξύπνησε μόνος… Γιόρτασαν την επέτειό τους με έναν τελευταίο σαρκικό αποχαιρετισμό… Δεν ήταν μόνος του…Ούτε στο κρεβάτι ούτε στη σχέση τους...Εκείνος υπήρξε ο δοτικός στη σχέση εγώ όμως του είχα χαρίσει μια αφιέρωση και το ''Ψάχνοντας για το υστερόγραφο'' στο μαξιλάρι μου…

Η μαγεία συνεχίζεται...

2011-10-01T08:55:00.000-07:00

14/07/11 Τσιλιβί(Κέλυ Μίνα Κική)

17/07 Γάιδαρος (Κέλυ Μίνα Διονυσία)

17/07 Σπίτι Ελένη(Μίνα και Κέλυ)

17.07 Γάιδαρος Κέλυ και Διονυσία

18/07 Σπίτι Ελένη(με Κέλυ και Μίνα)

22/07 Island(Τάσος Κέλυ και Μίνα)

Κέλυ και Γιάννης

01/08 Ελένη

08/08 Μαραθιάς(οικογένεια ,Ιον και Πάνος)

08/08 Σταυρός

09/08 Λιμνιώνας(οικογένεια και Ιον)

Αυγουστος Πλατεία

Αύγουστος Γάιδαρος

Αύγουστος Γαιδαρος

Αύγουστος movida(Μίνα Ιόν Γιάννης)

Μίνα

Αύγουστος Αυτοκίνητο Νίκου(Κέλυ Γιάννης)

11/08 Island Ίον Κέλυ

Κέλυ

28/08 Movida (Τάσος Κέλυ Μίνα)

Κέλυ Κίσσα

Κέλυ Γιάννης

Όπως το είχα υποσχεθεί…10 μήνες μετά ήμασταν όλοι εκεί…Ένα καλοκαίρι ίδιο με το περσινό; Ίσως…Σίγουρα όμως με κάποιες τροποποιήσεις ….Τι να πρωτοθυμηθώ για να μην το ξεχάσω μετά; Οι πρώτες μέρες ήταν λίγο βαρετές …Ήμασταν μόνο Κική εγώ και Μίνα… Μετά ήρθε ο Τάσος και το καλοκαίρι άρχισε… Η πλατεία δεν υπήρξε όπως άλλες χρονιές , αλλά αυτό δεν με στεναχωρεί γιατί ήταν πάντα εκεί όταν την χρειαζόμασταν… Δε θα ξεχάσω τα γέλια της πρώτης διανυκτέρευσης στο σπίτι της Κίσσας με το Σάκη να προσπαθούν οι τρεις τους( + Μίνα) να σκοτώσουν το μολυντήρι. Τις ατελείωτες βόλτες με το αμάξι της Διονυσούλας και τα μπάνια στο γάιδαρο που πηγαίναμε οι δυο μας και μετά βρισκόμασταν όλοι μαζί… Τις τρεις μας να τραγουδάμε Να με καταστρέψεις γλυκά και την υπόλοιπη παρέα να μας λέει να το αλλάξουμε. Μου Λείπει η πρώτη φορά που ακούσαμε στο τέρμα το I’m into you στο αυτοκίνητο της Κικής με τη Μίνα. Θα θυμάμαι πάντα την σαν εκκρεμές ανηφόρα προς το movida και τα καρδιοχτύπια στο πρώιμο feel what you want…Ένα φλερτ μιας νύχτας προηγούμενου καλοκαιριού εξελίχθηκε σε κάτι παραπάνω ,για λίγο περισσότερο από μια νύχτα. Στην Ελένη χρωστάω μια βόλτα με ποδήλατα, μια έξοδο στο movida και ένα ακόμη γλυκό καλοκαίρι… Θυμάμαι το μεταμεσονύχτιο παιχνίδι του παππού να βάζει εμένα την αδερφή μου και τον Τάσο να βρίσκουμε λέξεις λίγα λεπτά πριν καταλήξουμε στο ποιος θα κουβαλάει αυτό το βράδυ το κλειδί… Θυμάμαι κάθε μεσημέρι , κάθε απόγευμα και κάθε βράδυ πριν φύγουμε ,να τραγουδάμε Βανδή… Μεσημέρια στο δωμάτιο του Κέκου να υπακούμε σε κάθε υστερία του Τάσου. Χαράματα βαρεμάρας στο σπίτι να προσπαθούμε να οργανωθούμε για ταινία..Μία φορά τα καταφέραμε και αυτήν, είδαμε τον Ποπολάρο(αντέξαμε κανα 20λεπτο) .Την Μπία να μας βάφει στην πρώτη έξοδο του καλοκαιριού(Barrage με Μίνα ,Διονυσία ,Νικόλα και Αντρέα)και με τη Μπέττυ να περιμένουμε στο σκοτάδι με τα τακούνια στο χέρι. Στο top 20 του Ρέμου( ο Τάσος έβαλε 15 στο Που να΄σαι τώρα).όταν όμως το επόμενο καλοκαίρι το Θα΄θελα πάρει το πενταράκι του θα ησυχάσει Τασούλη μου…… Στο Miami beach έσκαγαν τα τεράστια κύματα στο σώμα μου και ψάχναμε απελπισμένα με το Γιάννη για μια κάμερα… Κάποια βράδια φέτος μπορώ να πω ότι ξεπέρασαν και τα περσινά…. Η νύχτα στο movida με τη Ζοζέλα ,Τάσο, Ιωάννα ,Γιαννάκη και Μίνα με το σερί SEX ON FIRE, ROCK & ROLL QUEEN KAI TO SOMETIMES ήταν πραγματικά τέλεια… Το σώμα μου πόναγε τόσο πολύ στο τέλος…. Στο island στα γενέθλια της Ίον ήταν………΄΄ ΠΕΡΝΑΜΕ ΤΕΛΕΙΑ΄΄ όπως λέγαμε έξω φωνή κάθε τρεις και λίγο…… Νυχτερινό μπάνιο δεν κάναμε φέτος αν και δυο βράδια πήγαμε στη θάλασσα…. Μία από τις τελευταίες νύχτες στο νησί πήγαμε στην Μπόχαλη (Κέλυ, Μίνα ,Τάσος ,Ιωάννα, Νικόλας, Διονυσία και Σωτήρης) και τραγουδάγαμε δυνατά μέχρι τις τέσσερις μεθυσμένοι από τα σφηνάκια AYRA…και επιστρέψαμε στο Βανάτο στριμωγμένοι με τον Τάσο στο πορτ παγκάζ… Το φινάλε μας βρήκε σε ένα κρεβάτι και σε μια αγκαλιά γεμάτη υποσχέσεις για τα επόμενα 100 καλοκαίρια στη Ζάκυνθο…

Υ.Γ. Δεν ξέρω αν έμοιαζε με το περσινό… Δεν με νοιάζει …Αυτό που ξέρω είναι ότι ήταν δικό μας… Στο ίδιο σπίτι… στα ίδια παγκάκια… η ίδια παρέα…. η ίδια οικογένεια .Σας αγαπάω όλους και μου λείπετε μέχρι να σας ξαναδώ……

Σημερα........ επισήμως φοιτήτρια!

2011-09-20T10:01:00.000-07:00

...Μέχρι η μαγεία του να τελειώσει

2010-08-29T11:53:00.000-07:00

Η πρώτη στροφή με βρήκε στις τελευταίες νότες του κομματιού μου…

Το σκοτάδι εξαφανίστηκε όταν έπιασε το χέρι μου ακροβατώντας στα δυο ποδήλατα…
Η βουτιά στα μαύρα νερά της διήρκεσε όσο η ανάσα μου…
Η ευχή μου κράτησε μέχρι να σβήσει το τελευταίο αστέρι…
Το απαισιόδοξο κενό του δεύτερου νησιού ομόρφυνε μαζί του…
Σε ήθελα τα δευτερόλεπτα που σε φίλησα....
Πήρες τη φωνή μου όταν μου μίλησες

Ένα πανέμορφο καλοκαίρι με πανέμορφους ανθρώπους…σε πανέμορφη θέα…Μου λείπουν όλοι και όλα εκεί...

24/07/10

28/07/10

28/07/10

29/07/10

29/07/10

29/07/10

29/07/10

29/01/10

29/07/10

29/07/20

2/08/10

Top 10 Despw!!!

1. θυμήσου
2. στα δωσα όλα
3. θέλω να σε δω
4. θα θελα
5. χωρίς εσένα
6. ούτε ένα ευχαριστώ
7. γυρισμός
8. Έλα
9. Θέλω να σε ξεχάσω
10. Κάντο αν μαγαπάς
(11. Μέχρι Μάη μήνα)
(12. Λάθος άνθρωπος)

31/07/10

31/07/10

31/07/10

4/08/10

cameo

19/08/10

20/08/10

22/08/10

22/08/10

22/08/10

22/08/10

23/08

23/08/10

Σας αγαπάω όλους …Μυτουλίνι μου σε λατρεύω να είσαι τέλεια μαθήτρια και άμα θες να ξεσκάσεις και να πας πλατεία …κάνε μου αναπάντητη…Α! Και η Μαρία-Άντζελα δεν πιάνει μία μπροστά σου. Τάσο μου, μας χάρισες ένα καλοκαίρι από τα παλιά......Θυμήσου τη νύχτα που ακούγαμε μαζί Βανδή …την άλλη που ξυλιάσαμε για να δούμε οι τρεις μαςτα αστέρια …Τις βόλτες μέχρι αργά, το τοπ 10…Και τη φανταστική παραλία που μας πήγες με το cooper σου(ΖαρκαδεΪκα beach)!!!!!!Μπέττυ μου , μου λείπει η αναισθησία σου …και το βλέμμα που παρακαλάει να κάνω μπάνιο τη μικρή…Κίσσα μου ,μου λείπει η παρέα μας…

Ότι αξίζει θα ζει.....

Ένα νησί χωρίς τέλος....

Να'μουν συνοδηγός στο γαλάζιο cooper σου....

2010-07-03T11:04:00.000-07:00

Όταν τα υστερόγραφα παλιώνουν.....

2010-05-21T12:31:00.000-07:00

21/05/1970

Σήμερα έχω ένα απαίσιο προαίσθημα.Από το πρωί νιώθω ότι κάτι θα μου συμβεί.Όσο περνά η μέρα γίνεται όλο και πιο επίπονο,όλο και πιο βασανιστικό……Το πήρα απόφαση…Σήμερα θα κάνω ό,τι δεν φανταζόμουν πως μπορεί να κάνει ένας κανονικός άνθρωπος σε μια καθημερινή.Θα ερωτευτώ το δεύτερο αγόρι που θα συναντήσω στο δρομάκι πίσω από το φανάρι.Θα ακουμπήσω το φεγγάρι και μετά θα το διεκδικηθώ.Θα χορέψω στο δρόμο με έναν ιππότη.Και για φινάλε…θα πετάξω!

21/05/10

Ήμουν μόλις είκοσι…Ποιος να φανταστεί ότι ένας φυσιολογικός άνθρωπος θα κατάφερνε να ζήσει τη μαγεία της πραγματικότητας ;…Σαν σήμερα το θυμάμαι…Ο κόσμος έστελνε ακόμη γράμματα….Έγραφε μουσικές και τις τραγουδούσε κάτω από παραθύρια .Εκείνο το απόγευμα φουριόζα ετοιμάστηκα και κατέβηκα στο δρόμο…Φυσούσε πολύ, η θάλασσα ήταν αγριεμένη...Ακόμη θυμάμαι στο σώμα μου το αλάτι και τον αέρα που διαπερνούσε το φόρεμά μου...Ο ήλιος έδυε…Οι νησιώτες έτρεχαν πάνω κάτω και από κοντά και κάποιοι ξεχασμένοι τουρίστες. Το βλέμμα μου στάθηκε σε έναν όμορφο ηλιοκαμένο άντρα…Μάζευε τα τελευταία του δίκτυα Μου χαμογέλασε και για κάποια δευτερόλεπτα χάζεψα στην ιδέα του άσπρου μου φουστανιού πάνω στο σκούρο δέρμα του……Ήμουν μόλις είκοσι…Περπατούσα για κάποια ώρα και χάθηκα στα νερά που σιγά σιγά άλλαζαν χρώμα….Λίγο αργότερα όμως, μου ήταν δύσκολο να διακρίνω τη θάλασσα, γιαυτό αρκέστηκα στο να με συνοδεύει μόνο ο ήχος της….Έκατσα σε ένα παγκάκι απέναντι από το φεγγάρι …Όταν ένα ενοχλητικό αγόρι χάλασε τις σκέψεις της θέας μου…Με ρώτησε με όλη του την αναίδεια αν ήθελα να δω το φεγγάρι μαζί του…Ενοχλημένη αρνήθηκα…Όταν πήρε το χέρι μου και το φίλησε. Ένιωσα το σώμα μου να υπακούει στα κύματά του…Από πότε με κολάκευαν οι αγενείς πρωτοβουλίες; Λίγα λεπτά αργότερα βρέθηκα σε ένα μέρος που δεν ήξερα ότι υπάρχει στο νησί μου…Ανέβηκα σε κάτι βράχια και μου έδειξε μια τεράστια τρύπα με νερό…Στην αρχή δεν καταλάβαινα… Κράτησε σφιχτά τα χέρια του γύρω από τη μέση μου, με σήκωσε λίγα εκατοστά πάνω από το έδαφος και με έκανε στην άκρη…Τα μάτια του……Νόμιζα ότι θα χάσω την ισορροπία μου(αλλά και πάλι θα έπεφτα στην αγκαλιά του )Μου είπε να κοιτάξω τώρα…Δεν μπορούσα να το πιστέψω…Το νερό ήταν ολόχρυσο…Ήταν ολοστρόγγυλο…Μου είπε ότι δεν άξιζα να βλέπω το φεγγάρι από τόσο μακριά…Μετά από ένα ξαφνικά προσδοκώμενο χειροφίλημα έφυγε…Έσκυψα πάνω από το νερό και πέρασα το χέρι μου μέσα στις κρύες σταγόνες…Κράτησα το νερό στις παλάμες μου και το άφησα να στάξει στο χώμα…Όταν με μανία χτύπαγα τα χέρια μου στο νερό και……..έσπασα την πιο όμορφη Πανσέληνο…Άρχισα να κλαίω χωρίς να ξέρω γιατί…Ήταν μάταιο, τα δάκρυά μου δεν θα την ξανάφερναν πίσω…Γύρισα να φύγω …ήταν εκεί…Δεν είχε φύγει…Με κράτησε από τους ώμους και φίλησε τα χείλη μου…Του ζήτησα συγγνώμη που χάλασα κάτι τόσο όμορφο…..Δεν ξέρω αν έτρεμε η φωνή ή το σώμα μου…Μόνο ένα ήξερα ότι δεν μπορούσα να ξεκολλήσω από πάνω του …Αλλά ούτε εκείνος…Πέρασε με το χέρι του τα δικά μου στη μέση του…Χόρευα με έναν ιππότη κάτω απ’την έγκριση μιας απειλητικής ομορφιάς…Με κοίταξε χαμογελώντας και μου είπε πως δεν κατέστρεψα τελείως τη θέα της σκέψης του…Πράγματι…είχαν μείνει λίγες σταγόνες…

Υ.Γ. αρκετές για να έχω την αίσθηση ότι πετάω…

4ημερη Β΄ λυκείου - Γιάννενα

2010-04-24T03:44:00.000-07:00

Αναχώρηση από Αθήνα 15/04/10 6:30

Ταξιδεύοντας για Γιάννενα

Στάση Ρίο Αντίριο 15/04/10

Villa Cinema 15/04/10

Προς Μέτσοβο 16/04/10

Μέτσοβο

Στη βάρκα για νησάκι Ιωαννίνων με Λούι και Μίνα 16/04/10

Στο ξενοδοχείο με Κώστα Νικόλα και Γιάννη

Ζαγοροχώρια 17/04/10

La Suit 17/04/10

EPIRUS HOTEL 15-18/04/10

Υ.Γ. Κέλυ Μίνα Γεωργιάννα 242
Ηλιάς Γιάννης Κώστας Νικόλας 247
Παύλος Άγγελος Νίκος 246
Κωνσταντίνα Βασιλική Μαρία 171
Ελένη Δ. Ελένη Μ. Χριστιάννα Άννα 174

Μεχρι να βγει το φεγγαρι.....

2010-03-12T12:38:00.000-08:00

Κοιτούσε απέναντι...Το βλέμμα του κοβόταν στα δυο από την βαριά κουρτίνα που ολοκλήρωνε το κρύο της νύχτας του…Η ώρα ήταν περασμένη…Η σχολή χορού είχε κλείσει εδώ και ώρες...Ο κόσμος είχε σταματήσει να κυκλοφορεί…Μόνος με ένα ποτήρι ουίσκι…την περίμενε …

Κοιτούσα απέναντι…Το βλέμμα μου στάθηκε να χαζεύει τον ουρανό…Μπορούσα να διακρίνω την κάθε λεπτομέρεια…Δεν είχε φεγγάρι αλλά τα αστέρια …Τα αστέρια ήταν πανέμορφα…Το ράδιο έβαλε ένα παλιό κομμάτι τζαζ …Το μετάξι κύλησε στις νότες και έσταξε στο πάτωμα…

Το ποτό του χύθηκε στο ξύλο με μια απότομη κίνηση…Η μουσική που ξύπναγε παθιασμένους έρωτες σε κάθε άγγιγμα του ταγκό, σήμερα έμοιαζε να πονάει σε κάθε φιγούρα…

Οι φλόγες διέγραφαν τη μορφή μου στο παγωμένο παράθυρο…Το σπίτι μύριζε μέντα αλλά ξαφνικά μαζί με το φως τους χάθηκε η μυρωδιά και η μορφή μου…Μέσα στο σκοτάδι που τύλιξε το χώρο μου...χτύπησε η πόρτα…

Πήρες το χέρι μου και μου θύμησες τα καρδιοχτύπια του πρώτου μου μαθήματος…Τώρα θυμάμαι…Μύριζε μέντα εκείνο το βράδυ…Ερωτεύτηκα τα λόγια, τη μουσική………το σώμα μου να μαθαίνει από το δικό σου…

Με φίλησες…

Υ.Γ. Δεν ξέρω αν το φως και η μυρωδιά σβήστηκαν από τα μάτια μου ή από το ποτήρι του.......Χόρεψε μαζί μου μέχρι να βγει το φεγγάρι....

Ένα Αυγουστιάτικο τανγκό

2010-02-23T12:52:00.000-08:00

Η ζέστη της Αθήνας ήταν πάνω απ’την υπομονή μου…Ένιωθα το κορμί μου να λιώνει σαν παγωτό πάνω στα στενά σοκάκια. Δεν έβλεπα την ώρα να ανοίξω την πόρτα του σπιτιού μου και να χωθώ στον καναπέ μου.. Γύρισα τα κλειδιά,έβγαλα τα παπούτσια μου και....... τα φώτα της πόλης έκλεισαν. Ένα δροσερά ανακουφιστικό αεράκι με διαπέρασε…Ούτε καν ατμόσφαιρα δεν χρειάστηκε να μου φτιάξω…Ξάπλωσα… αλλά ένα έντονο φως χρωμάτισε το σκοτάδι μου….Θυμωμένη σηκώθηκα όρθια και ακολούθησα τον ενοχλητικό μου διαρρήκτη…Άνοιξα τις κουρτίνες και…………..Βέβαια….Πώς το ξέχασα;……..Σήμερα είναι………7 Αυγούστου…Ένα ασημένιο ολοστρόγγυλο φεγγάρι στάθηκε απέναντί μου….Άνοιξα το παράθυρο και άφησα λίγο το χρόνο να με ταξιδέψει στο φόντο του…Πέρασαν απ΄το μυαλό μου θάλασσες,καλοκαίρια,γέλια,ξεβαμμένα σκοτάδια ….Η πόλη κρύφτηκε στο μαύρο…Ήμουν μόνη με ένα απαιτητικό φεγγάρι…

Υ.Γ. Λατρεύω το φεγγάρι…Κάποιες φορές η απαιτητικότητα του με κουράζει…Αρκεί κάποιος να νοιαστεί και να σου δώσει το χέρι του…Δεν θέλω το φεγγάρι…Μόνο να χορεύω στο φως του…

Στην πιο αθώα μου αμαρτία....

2010-01-24T10:11:00.000-08:00

Καιρό τώρα είχα χαθεί στη μαγεία ταξιδιών…Μέτρησα ατέλειωτες ράγες αμέτρητα ,χιλιόμετρα γαλάζιου και χιλιάδες εικόνες εν κινήσει …Νόμιζα ότι ο κόσμος κάποτε θα τελείωνε….Αλλά πρέπει να σεβαστώ αυτό το θαύμα…Έκλεψα χρώματα, γεύσεις αρώματα, κρύο και μακριά από το τελευταίο στρίμωξα τις πιο ζεστές μέρες…Τουλάχιστον θυμήθηκα να μην τα βάλω μαζί ,διαφορετικά το χιόνι θα έλιωνε και η θάλασσα θα πάγωνε στα τελευταία καυτά κύματα της…Περπάτησα για ώρες σε σοκάκια καινούρια …Ήμουν η πρώτη που τα διέσχισε ή μια από τους αισιόδοξους απομείναντες…Τα βήματά μου γινόντουσαν όλο και πιο γρήγορα, η ανάσα μου έβγαινε με δυσκολία αλλά δεν μπορούσα να αντισταθώ σε εκείνη την αίσθηση…Ο αέρας εκεί μύριζε αλάτι …Βρέθηκα ξαπλωμένη στην άμμο …όταν με νανούρισε το νερό που μύριζε αέρα....Ο ήλιος άρχισε να δύει όταν χάρισε το τελευταίο του φιλί στη θάλασσα…..Αυτή για να δείξει τη λύπη της ντύθηκε στα μαύρα …μέχρι να ξαναέρθει ο καλός της. Ήταν η πιο γλυκιά υπόσχεση…Ένας έρωτας χωρίς αρχή και χωρίς τέλος…

Υ.Γ. Από εκείνη τη μέρα η θάλασσα και ο ουρανός είναι μαζί…Ξυπνάνε την ίδια ώρα και κοιμούνται κάθε βράδυ αγκαλιά……

Κράτησα τις φωτογραφίες στα χέρια μου και τις άφησα να φύγουν μακριά…Επέστρεψαν εκεί που ανήκουν…

Ψάχνοντας για το υστερόγραφο

2010-01-04T11:08:00.000-08:00

Σ΄αυτά που ζήσαμε

Υ.Γ. SAEHZM MSPFY

2010-01-04T10:19:00.000-08:00

Μπορεί ο κύριος Άγιος Βασίλης να μην μου έφερε αυτό που του ζήτησα....αλλά ήταν όμορφα Χριστούγεννα...Να είμαστε όλοι ευτυχισμένοι και υγιείς !!

Ασπρόμαυρο ουράνιο τόξο

2009-12-23T06:41:00.000-08:00

Κάνει κρύο…Είμαι ξαπλωμένη και στριμωγμένη στον καναπέ μου…Χαζεύω το θολό τοπίο μέσα στο παράθυρό μου….Αισθάνομαι τον αέρα να μπαίνει μέσα ..αλλά δεν κουνιέμαι τυλίγομαι πιο πολύ με την κουβέρτα μου…Ακούω τις πρώτες σταγόνες να πέφτουν…(πρέπει κάποτε να βάλω από αυτά τα καινούργια παράθυρα…αλλά δεν μπορώ να αρνηθώ τη μυρωδιά του ξύλου ….)Είχα πια παγώσει για τα καλά όταν σηκώθηκα και έκλεισα το τζάμι…Η βροχή όμως δεν κατάφερε να ξεσκονίσει το τοπίο μου…Έτσι παρέμεινε το γκρίζο χρώμα να υποδεικνύει τη διάθεση του καιρού…Δεν διέφερε πολύ από τη δική μου…Κρύωνα πολύ αλλά μου άρεσε η κραιπάλη του δωματίου μου…Για μια στιγμή αναρωτήθηκα (κάτι που συνηθίζω να κάνω) πού θα ήθελα να βρίσκομαι και με ποιόν ….Ξεκίνησα να πίνω την καυτή σοκολάτα μου ….Στην τελευταία γουλιά κατάλαβα ότι δεν ήθελα να είμαι πουθενά αλλού εκτός από εδώ…Πήγα να αφήσω την κούπα μου στην κουζίνα όταν το βλέμμα μου έπεσε πάνω σε μια πολύχρωμη εικόνα…Ήταν το ομορφότερο ουράνιο τόξο στον κόσμο…Είδα το είδωλό μου να κοιτάζει για ώρα τα χρώματά του…Η ευχή μου βγήκε…Το τοπίο άλλαξε … Τύλιξα την κουβέρτα στους ώμους μου…άνοιξα το παράθυρο, έβγαλα έξω το μισό μου σώμα και χάζευα σαν μικρή …. Χιλιάδες αναμνήσεις πέρασαν μέσα από τη μυρωδιά του βρεγμένου χώματος…Ο ορίζοντας καθαρός και απέραντος όσο ποτέ…

Υ.Γ. Δεν ξέρω αν ήθελα κάτι παραπάνω…Ίσως πάλι και να ήθελα….Ίσως να μέθυσα από τα αρώματα της σοκολάτας που προκλητικά έσταξε στο ξύλο και χύθηκε στο χώμα για να μπερδευτεί στο ατελείωτο καφέ του.. Πάντως μια κουβέρτα δεν κρατάει πολύ κρύο….Οι πιο ζεστοί χειμώνες είναι αυτοί με τις αγκαλιές που δηλώνουν απλά την αγάπη τους…

Σ αυτούς που μ’αγαπάνε…Στις πιο γλυκές αγκαλιές που με έχουν πάρει…

Να μπορούσα ναμουν θάλασσα εγώ στην Κομοτηνή να έρθω να σε βρώ....ι

2009-10-02T12:23:00.000-07:00

Να προσχέχεις εκεί που θα είσαι μακριά....Να ξέρεις ότι σαγαπάω και ότι είμαι εδώ....Να έρχεσαι να με βλέπεις και πάνω από όλα να μην αλλάξεις μωρό μου...Να με παίρνεις τηλέφωνα ,να μην με ξεχνάς και να με αγαπάς...Σαγαπάω Πασχαλίτσα μου...Να προσέχεις....

Αγάπα με…

2009-05-06T10:06:00.000-07:00

Άρχισε πριν τελειώσει η ελπίδα μου…Αυτή πάλι τέλειωσε όταν όλα άρχισαν…..Μια αγάπη που δεν ήθελε να δοθεί σε τίτλους τέλους .’Ένας έρωτας που άρχισε ενώ ήξερε ότι το τέλος ήταν η μόνη σωτηρία του…Εκεί που η ζωή αρχίζει , τα συναισθήματα παγώνουν και όλα καίγονται στην καυτή θέληση της υπακοής σε κάτι ανώτερο… Δεν μπορούσα να σταματήσω αυτό το παιχνίδι που αρχικά η καρδιά μου είχε ξεκινήσει να παίζει μόνη της …Το μόνο που ήθελα ήταν να φτάσω στο τέλος του δρόμου και ας ανοίγονταν μπροστά μου ο πιο μεγάλος γκρεμός…Δεν ήσουν στο τέλος ..Σε έβλεπα καθαρά…Ναι, είμαι σίγουρη ήσουν εσύ…Ξεκίνησες πριν από εμένα…Δεν μου είπες ποτέ για το που θα καταλήγαμε…Ήμασταν μαζί και χώρια στην πιο τρελή και ερωτεύσιμη ατμόσφαιρα που κατά κάποιο περίεργο τρόπο το κενό της συμπληρωνόταν από μια ανυπαρξιακά ουδέτερη δύναμη…Δυο διαφορετικοί κόσμοι που βρέθηκαν τόσο τυχαία αλλά ταυτόχρονα όλα έδειχναν ότι τα πάντα συνωμότησαν να συμβεί…Θυμάμαι καλά από πού ξεκίνησες…Σε έναν προορισμό που κανείς δεν είχε προβλέψει…Κρυμμένο θησαυρό τον έλεγαν…Όλα είχαν μπερδευτεί ανάμεσα στις οθόνες των υπολογιστών μας…Έρωτας, γέλια, ανασφάλειες -η καρδιά μου να κοντεύει να σπάσει κάποια βράδια…Είχα φτάσει μόλις στο τέλος της διαδρομής όταν συνειδητοποίησα ότι δεν ήταν ένα απλό ταξίδι …Το εισιτήριο για να περάσω απέναντι ήσουν εσύ… Σε ένα όνειρο που δεν σχεδίασα, σε μια πορεία που ξεκίνησα μόνη και έμαθα πως είναι να ζεις χωρίς την ζωή σου…Αυτή η δύναμη…………..δεν μπορούσα να την αντιμετωπίσω…δεν ήθελα…Ήταν κάτι που γεννήθηκε τόσο τρυφερά τόσο αθώα…Δεν μπορούσα να μην το δω ..δεν μπορούσα να μην ξεχωρίσω το βάθος της αλήθειας και της αγνότητάς του...Δεν είχα ιδέα για το πού πήγαινες αλλά σε ακολούθησα…Δεν με ένοιαζε αν έφτανες στο τέλος γιατί το μόνο που ονειρευόμουν ήταν ότι για λίγο θα περπατούσαμε παράλληλα.
Σε ένα μονοπάτι που κανείς δεν είχε ξαναδιασχίσει…Προς το παρόν όμως…..ήμουν μόνη…Πρώτη φορά πήγαινα σαυτό το μέρος…βέβαια δεν είμαι σίγουρη αλλά θυμάμαι καλά ότι ποτέ δεν είχα δει ξανά τον ουρανό από εκείνη τη θέα.…Ένιωσα κάτι να με πλησιάζει…ήσουν κοντά το αισθανόμουν…Στην επόμενη στάση κατέβηκα…
Κάτω από έναν καινούριο ουρανό γνώριμης θέας χαμένη μέσα στο βλέμμα της ολοκλήρωσής μου…Τώρα σε έβλεπα καθαρά…...Καθόσουν στο απέναντι παγκάκι…Σε πλησίασα…Σε φίλησα…
Η αρχή ενός παραμυθιού..............Μάλλον κάτι παρόμοιο…Γλυκό και μοναδικό σαν κάθε παραμύθι αλλά ταυτόχρονα αληθινό σαν τα πιο προσγειωμένα όνειρα…Η απογείωσή μου ο πιο γλυκός φύλακας μου-η αγκαλιά σου…Δεν ξέρω αν είναι πεπρωμένο ο προορισμός μας δεν ξέρω καν γιατί βρίσκω πάντα τόσες ομοιότητες στα τρένα και στα αεροπλάνα...Μπορεί η βαλίτσα μου να ήταν άδεια ,να μην κοιτάω πάντα που πατάω αλλά ξέρω ότι δίπλα μου θέλω να έχω εσένα…

Υ.Γ. Να μου δείχνεις τον δρόμο όταν εγώ σου δείχνω τα αστέρια και να μην δίνεις ποτέ σημασία στο τι σου λέω αλλά να με κοιτάς σαν να με βλέπεις για πρώτη φορά…Που ξέρεις ίσως μια μέρα πέσει ένα αστέρι την ώρα που θα με φιλάς και μου ξεφύγει να πω δυνατά την ευχή μου…Αγάπα με και όταν ξυπνήσω…

Γιατί σαγαπάω....

2009-04-29T06:09:00.000-07:00

Ακόμη μια φορά από το πουθενά βρέθηκα στο νησί μας….Ήταν όλα υπέροχα…Ήμασταν όλοι χαρούμενοι….Αν εξαιρέσω τον καιρό υπήρχαν στιγμές που μου θύμισαν καλοκαίρι…Πρώτη μέρα σε είδα …στο πλοίο Δεν είχε συμβεί ποτέ πριν...Σε φίλησα στο κατάστρωμα στην ίδια καρέκλα που κάποτε με μαρκαδόρο είχα γράψει για ένα ταξίδι μου…Τώρα όμως δίπλα μου είχα εσένα…Η Ζάκυνθος δεν μίκραινε αλλά την έβλεπα όλο και πιο καθαρά μέσα στην αγκαλιά σου .Σε είδα πολλές φορές...Το απόγευμα της πρώτης μέρας το περάσαμε με την Ίον όπως και το βράδυ ήταν όμορφα αν και την άλλη μέρα έφευγε.. Δυστυχώς δεν καταφέραμε να τους αλλάξουμε γνώμη. Την δεύτερη μέρα στην πλατεία μετά από παρακάλια η Κική μας άφησε να πάμε βόλτα – τη γνωστή βόλτα…Ήμουν πολύ αγχωμένη…Φοβόμουν μην μας δουν περισσότερο από κάθε άλλη φορά….Ήταν υπέροχα όταν με φίλαγες και με πήρες στην αγκαλιά σου τρέχοντας για να προλάβουμε……Το επόμενο πρωί δεν κατάφερα να σε δω αλλά το βράδυ βρεθήκαμε πάλι πλατεία …και πάλι μόνοι…επόμενο πρωί βιαστικά και από τύχη στο TESTO…ήθελα να σε σκουπίσω ήσουν μούσκεμα αλλά……….Το βράδυ στεγνώσαμε και σε είδα στο jazz....

Η ατμόσφαιρα σπίτι μου ήταν κάτι παραπάνω από τέλια…Μπήκε πάλι η ζωή στο σπίτι μας…Γιατί την τελευταία φορά κάτι έλειπε…

Με την Κίσσα μου….Γέλια, βόλτες, συζητήσεις ,αναισθησίες…Σε ευχαριστώ για όλα και πάνω από όλα που υπάρχεις όταν σε χρειάζομαι…Τις άλλες μέρες δεν θυμάμαι ακριβώς πως που πότε αλλά θυμάμαι ότι ‘έψαχνα όλη τη μέρα τρόπους να σε δω...

Τελευταία μέρα…Ήταν ήσυχη…Μ αρέσει η ησυχία… αλλά αυτή της τελευταίας μέρας είναι καταθλιπτικά δυνατή…Ήρθες γρήγορα μωρό μου πιο γρήγορα από όσο μπορούσες …Κόκκινη πλατεία….Πρώτη φορά μείναμε σε εκείνο το σημείο…Που σε ένιωσα και με ένιωσες…Στο κέντρο της πλατείας ,στο κέντρο του σκοταδιού και του πιο τέλια φωτισμένου ουρανού. Είχα μαζί μου δυο από τα πράγματα που μου λείπουν πιο πολύ στην Αθήνα. Εσένα και τον ουρανό…

Υ.Γ. Πέρασα υπέροχα…Μου λείπεις τρομερά. Ξέρω ότι θα είναι δύσκολη περίοδος ειδικά για εσένα ..Αλλά είμαστε μαζί σαυτό…Να προσέχεις…Να ξέρεις ότι είμαι εδώ και ότι σε λατρεύω…Να είσαι ήρεμος και ότι είναι να γίνει θα έρθει…Και θα το αντιμετωπίσουμε μαζί…Σαγαπάω και σε ευχαριστώ για όλα…….ξεναγέ μου. Μόλις συνειδητοποίησα ότι πέρασε ένας χρόνος από τότε που ήμουν στην αγκαλά σου..χωρίς να ξέρω γιατί...Σε εκείνο το παγκάκι που συνήθιζες να μελαγχολείς...Μάλλον ξέρω γιατί ήμουν όπως και εσύ...Απλά δεν γνωρίζαμε ακόμη πως ένιωθε ο ένας για τον άλλον..Τα συναισθήματα ήταν αμοιβαία..Το προηγούμενο Πάσχα πέθαινα όταν ήμουν μαζί σου αλλά τώρα ξέρω ότι άξιζε και για τους δυο μας να περιμένουμε.......Ένας χρόνος από εκείνα τα τελευταία βράδια μου στο νησί που η αγκαλά σου φάνταζε το τέλος και η αρχή μου..Γιατί στο υστερόγραφο έλεγε ΣΑΓΑΠΩ....

Υ.Γ. Ίσως νομίζεις ότι είσαι ερωτευμένος με λάθος κοπέλα...Θυμάσαι?..Εδώείμαι ρε χαζό...

Η πιστή τουρίστρια σου..

S.D.

2009-04-22T00:31:00.000-07:00

Ο χρόνος έχω ακούσει γιατρεύει...Κάνει ανθρώπους να λαχταρούν , να θυμούνται αλλά στο τέλος ..............ξεχνούν.Οι καταστάσεις δημιουργούν τους πιο γερούς δεσμούς αλλά σε συνδυασμό με το χρόνο φθείρουν αυτά που κάποτε έλεγες οτι είναι αναλλοίωτα...Ήταν απλά κάτι που νόμιζα ότι θα μείνει για πάντα όπως το θυμόμουν...Μέσα από το παιχνίδι ατελείωτων συγκρούσεων που έκρυβαν αυτό που τώρα χάθηκαν...

Υ.Γ.1 Πέντε πλεονεκτήματα που μετατράπηκαν σε ένα μεγάλο μειονέκτημα....Συνήθως όταν μιλάω δεν με καταλαβαίνουν εσύ όμως τώρα ναι...Δεν ξέρω γιατί συνεχίζω να σου μιλάω μόνο μέσα από εδώ...Ειλικρινά....'Οταν κάτι χάνεται κάποιοι κοιτάνε μέχρι το τέλος να δουν τί θα απογίνει...Τα τρία τελευταία χρόνια κοιτάω να σε βρω...Μάλλον γιαυτό σου γράφω..Δεν θέλω να δω το τέλος έτσι απλά...Αλλά όλα είναι επιλογές....

Υ.Γ.2 Ξέρεις κάτι?Ίσως τώρα γράψεις ένα μεγάλο σχόλιο αλλά.........Τα ξαναέχω διαβάσει...Χρόνος περιστάσεις...Σκατά..Εμείς τα καθορίζουμε όλα..

Όταν ζέστανες το χειμώνα μου...

2009-04-03T09:42:00.000-07:00

Ο αέρας με παρέσυρε στο δρόμο σου…Όταν περνούσες δίπλα μου…Η βροχή με έκανε μούσκεμα…Όταν με πήρες κάτω από την ομπρέλα σου…Το κρύο με διαπέρασε …Όταν το βλέμμα σου με έκανε να καώ στην όψη της φωτιάς σου…Μόλις τέλειωσε εκείνο το πρωινό μετά από τη ζαλάδα της αλλαγής του καιρού επέστρεψα σπίτι …Τότε ήταν που συνειδητοποίησα ότι αυτό που με μέθυσε τελικά ήταν το άρωμα σου…Το μεσημέρι έκανε πολλή ζέστη για να βγω έξω…Έμεινα μέσα και προσπαθούσα να ξεχάσω τη μυρωδιά της βροχής στο πεζοδρόμιο που είχε μπερδευτεί με την εικόνα σου…Περίμενα με μανία το φανάρι στο απέναντι στενό να ανάψει…Άναψε…Τα πάντα ήταν έτοιμα για την βραδινή μου βόλτα…Ντύθηκα γρήγορα τόσο βιαστικά που ξέχασα να βάλω το μαντήλι μου.…Δεν ήξερα τι να φορέσω…Σήμερα το πρωί ξεκίνησα με ήλιο από το σπίτι και βρέθηκα να βρίσκομαι κάτω από μια ξένη-φιλόξενη ομπρέλα…Κατέβηκα τις σκάλες του σκοτωμού…Σαν να είχα ραντεβού και είχα αργήσει ….Αλλά το παραπονεμένο βλέμμα του σκύλου μου με έκανε να καταλάβω ότι ο μόνος άνδρας που με συνόδευε για σήμερα ήταν αυτός…Γοητευμένη βγήκα έξω…Είχε πολύ γλυκό καιρό για μέσα Μαρτίου…Δεν μπορούσα να ξεχάσω τι συνέβη το πρωί…Ήξερα ήταν χαζό να το σκέφτομαι αλλά δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς.Ήταν αργά όμως …Όταν ένιωσα ένα χέρι να περνά στον λαιμό μου …..το μαντίλι μου; Δεν μπορούσα να το πιστέψω…Ήταν τόσο γλυκιά η σκηνή σαν να ζούσα σε μία σελίδα από το πιο όμορφο παραμύθι……

-Αργήσατε, μου είπε…
-Ορίστε;
-Με συγχωρείτε αλλά σήμερα μου φάνηκε ότι το φανάρι άναψε προτού κατεβείτε......

Τρελάθηκα….Δεν κατάλαβα …Με παρακολουθούσε; Με γνώριζε;

-Συγγνώμη αν σας τρομάζω απλά μου πήρε ένα χρόνο ακριβώς να βρω το θάρρος και να σας μιλήσω.. Νιώθω ότι σας ξέρω …

Τρελάθηκα…Δεν κατάλαβα …Με παρακολουθούσε; Με γνώριζε;
Το ίδιο ένιωθα και εγώ …Είχα μείνει σαστισμένη από όλα αυτά…Αλλά το πιο τρελό ήταν ότι και εγώ ένιωθα το ίδιο…Ήταν σαν να τον γνώριζα απο κάπου…Δεν τον είχα ξαναδεί μόνο εκείνο το πρωί…Ήξερα μόνο το άρωμα του…Αναγνώρισα το περπάτημα του και ξαναένιωσα αυτή τη ζέστη να διακατέχει το κορμί μου…Σηκώθηκα στις μύτες των ποδιών μου και τον φίλησα…Όταν με αγκάλιασε και με φίλησε…

Οπως αρχιζουν τα παραμυθια και οπως δεν θελεις να τελειωσουν

2009-01-31T07:23:00.000-08:00

Κάπως έτσι άρχισαν όλα…Πέρασε πολύς καιρός από τότε… και μόλις το συνειδητοποίησα... ένας χρόνος περίπου και δύο μήνες από τότε που άρχισα να σε ερωτεύομαι…Από τότε που όλα ξεκίνησαν με άλλο σκοπό και κατέληξαν σε έναν έρωτα που κανείς δεν τον επεδίωξε…Όλες οι συζητήσεις οι συμβουλές μας έφεραν κοντά με έναν τρόπο που δεν θα ξεχάσω ποτέ…Τα πρώτα Χριστούγεννα που θα περνούσαμε μαζί τα -πρώτα μου στη Ζάκυνθο-…Όλα ήταν σαν ένα όνειρο με φόντο το κρύο του χειμώνα που φρόντιζες να το απομακρύνεις σε κάθε αγκαλιά μας…Μιλάγαμε τακτικά...πλέον μου είχες γίνει απαραίτητος στην καθημερινότητά μου …Είναι τρελό αλλά με είχε μπερδέψει τόσο γλυκά αυτή η ιστορία...Βλ;έπεις δεν ήξερα πως ένιωθες και φοβόμουν ότι είμαι μόνη μου...Κάποιες φορές νόμιζα ότι διέκρινα κάτι το ανύπαρκτο αλλά ταυτόχρονα τόσο οικείο.Μου αρκούσε να αφεθώ μόνο και μόνο στην σκέψη σου…Το Πάσχα τα πράγματα ήταν πιο έντονα πιο φανερά αλλά κανείς δεν πρόσεξε ότι η πραγματικότητα ήταν μόλις μπροστά στα μάτια μας…Δυο έφηβοι που εξαρτιόντουσαν από την επαφή…Όταν χανόμουν στην αγκαλά σου όλα σταμάταγαν…Δεν με ένοιαζε να μάθω τι συμβαίνει γιατί ήξερα ότι δεν μπορώ να ζήσω μακριά σου…Ήταν νωρίς για συμπεράσματα αλλά αργά για να κάνουμε πίσω…Πέρασαν πολύ δύσκολες στιγμές αλλά τα καταφέραμε...Το καλοκαίρι………………Εδώ τα λόγια ίσως είναι περιττά…Αλλά κάποιες εικόνες πρέπει να αποτυπώνονται γιατί είναι κρίμα να ξεχάσεις τις ωραιότερες μέρες τις ζωής σου…Τις νύχτες του Ιουλίου απλά σε θυμάμαι να χάνεσαι μαζί μου σε δρόμους που το σκοτάδι μας υπενθύμιζε ότι ο έρωτας κρύβεται πίσω από το δυνατό του φως…Δεν μπορούσε να είμαστε απλοί φίλοι.. Το έβλεπα το ένιωθα κάτι υπήρχε …Γιατί να είχα την ίδια ανάγκη να σε κλείνω στο κορμί μουκάθε στιγμή που βρισκόμασταν μόνοι…Το έβλεπα στα μάτια σου το ένιωθα στα χέρια που με κρατούσαν ρίχνοντας με στο πιο ασφαλές βάθος…

Αύγουστος….Όταν η αλήθεια διασταυρώθηκε και τα χείλη βρήκαν τον πειρασμό που έψαχναν τόσο καιρό…Τα πάντα άλλαξαν…Έβλεπα το φεγγάρι μαζί σου και ήξερα ότι αντικρίζαμε από την αρχή αυτό που δεν μπορούσαμε να εξηγήσουμε μέχρι τότε…

Αύριο κλείνουμε μισό χρόνο μαζί…Σαγαπάω και σε σκέφτομαι όπως την πρώτη φορά που συνειδητοποίησα ότι είμαι ερωτευμένη μαζί σου…Ένας χρόνος και δυο μήνες. Γεμάτοι εικόνες, έρωτα, γέλια ,δάκρυα ,ανασφάλειες και όνειρα…

Υ.Γ. Κάποιες φορές νιώθω τόσο γεμάτη και κάποιες άλλες μπερδεύω το νερό με τα δάκρυα μου…Αλλά ξέρω ότι αξίζει…Σαγαπάω μωρό μου…Είμαι εδώ και θα είμαι εδώ για πάντα…Μπορεί να ακούγεται ως κάτι άπιαστο αλλά η αγάπη δεν έχει μεγέθη και όρια….Ή αγαπάς κάποιον ή όχι…Θυμάσαι;Σαγαπαω καρδια μου...MSPFUSAEHZM.....

Στον Άγγελό μου...

2009-01-09T08:09:00.000-08:00

Πάντα θα θυμάμαι το χαμόγελο σου τα ταξίδια που ανοίγονταν μπροστά μου σε κάθε βλέμμα σου…Το χέρι σου πάνω στο δικό μου και την αίσθηση να χάνομαι σε κάθε χτύπο…Κάθε βόλτα, κάθε λέξη, κάθε φιλί. Ήμουν ευτυχισμένη σε μία σχέση που γεννήθηκε τόσο γρήγορα τόσο απρόσμενα….Δυο έφηβοι που ζούσαν τα χρόνια της αθωότητας παίζοντας κρυφτό με τους μεγάλους χωρίς να κουράζονται….Θέλω πίσω εκείνη την αίσθηση , τις νύχτες που σε είχα δικό μου μα πάνω από όλα θέλω να δω το πρόσωπό σου.. Γιατί με άφησες; γιατί έφυγες έτσι;…Είμαι θυμωμένη μαζί σου.. Σε είχα ανάγκη μωρό μου…σε έχω…Ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω γιατί τελείωσαν όλα έτσι …γιατί έσβησαν και χάθηκαν μέσα εκείνο το καταραμένο πρωί… Δεν είσαι μαζί μου και φοβάμαι …

Ένα χρόνο μετά τον «χωρισμό»……

Δεν ξέρω γιατί ήρθα…Αφού ξέρω ότι δεν θα μου ανοίξεις…Η ίδια δύναμη που με έφερε στην πόρτα σου με διώχνει τώρα μακριά…..
-Πρέπει να φύγω…Μόνο κακό μου κάνει να θυμάμαι…Μα δεν μπορώ να ξεχάσω ….δεν μπορώ να σε ξεχάσω έτσι απλά…Έφυγες χωρίς να πεις αντίο…Έφυγες από κοντά μου αλλά εγώ πάντα θα σε κρατάω μέσα μου…Μένω μόνη με τις σκέψεις να με βασανίζουν με τον χρόνο να τρέχει και να με ξεχνά….Τον σιχαίνομαι τον χρόνο…Ναι…τον απεχθάνομαι γιατί αυτός σε πήρε μακριά μου…Αυτός σε έκανε να σβήσεις εκείνο το πρωί…Και χάθηκε χωρίς να πει τον λόγο που σε πήρε από εδώ… Έφυγες γρήγορα και απρόσμενα όπως είχες έρθει στην ζωή μου….Να προσέχεις εκεί που πας ..μακούς; -
Το σπίτι σου είναι παραμελημένο και σε ψάχνει…Τα δέντρα στην αυλή σου φωνάζουν κάθε βράδυ το όνομα σου και τα παράθυρα θόλωσαν σαν να βλέπουν το χειμώνα να τους καταπίνει μέσα στη ζέστη του Ιουλίου…Ξέρω γιατί ήρθα…Θέλω να νιώθω ότι είμαι δίπλα σου…να με φροντίσεις , να με ακούς που σε φωνάζω τη νύχτα και να φέρεις ζωή στο κρύο καλοκαίρι μου..

Υ.Γ. Δεν θα σε ξεχάσω ποτέ καρδιά μου…Θα σε περιμένω πάντα εκεί σε εκείνο το παγκάκι που έτριζε , εκεί που ένιωσα τα χείλη σου τελευταία φορά….Έχω χαράξει πάνω του τα αρχικά μας…Είσαι ο φύλακας άγγελος μου…Να με προσέχεις από εκεί ψηλά…Μου λείπεις

Στα ίδια μέρη θα ξαναβρεθούμε....

2009-01-04T07:39:00.000-08:00

Είναι άδικο να χάνεις αυτούς που αγαπάς .
Σαν να τιμωρείσαι για κάτι που δεν έχεις κάνει .Σαν να κοιτάς έξω από το παράθυρο και εκείνες οι ακτίνες που έκαναν τα μάτια μου να δείχνουν χρυσά στον καθρέφτη του να έχουν δώσει με το ζόρι τη θέση τους σε ψυχρά και αφιλόξενα σύννεφα .Όταν κοιτάζω τις φωτογραφίες μας ξεγελάω τον εαυτό μου και ζω πάλι από την αρχή τη στιγμή που απαθανάτισε ο «ψυχρός» φακός της μηχανής μου… Μου λείπουν τα πάντα εκεί – η καθημερινότητα …Το γλυκό ξύπνημα απ’την Ελένη ,
το γρήγορο φτιάξιμο στον καθρέφτη(Τασο δικο σου)και το φαγητό της γιαγιάς μου. Τα μπάνια (Τετάρτης, Παρασκευής και Κυριακής)ήταν ένα όνειρο που απλά βγήκε αληθινό .Μετά το βραδάκι πλατειά…Μόνη αρχικά παραδομένη στον ψίθυρο της μουσικής μου περίμενα να έρθεις…Τα παλιά ξενύχτια στο σπίτι δεν υπήρχαν φέτος άρα δεν θα πω ότι μου λείπουν τώρα ...αλλά μου έλειπαν τότε. Κάποιες νύχτες τις πέρασα με την αδερφή μου την μικρή μου και την Μπέττυ _ μας έφεραν πολύ κοντά.

Και αφού δεν είχα την ευκαιρία να πω στην Κίσσα μου και στη Μπουμπού μου ότι τις ευχαριστώ για όλα το κάνω τώρα .Είναι όντως άδικο να χάνεις αυτούς που αγαπάς…Αυτός είναι ο λόγος που όπου και να πάω έχω μαζί τις…αναμνήσεις μας .Μου λείπετε…

Υ.Γ. Όχι μόνο μου εχουν λείψει τα παντα απο εκει αλλά αυτό που ποναει περισσοτερο απο ολα είναι ότι ξεχασα πως ήταν όταν ενιωθα…Ξεχασα ποσο εντονες ηταν οι στιγμες και ποσο αληθινοι ηταν εκεινοι οι χτυποι που τιναζαν το σωμα μου σε κάθε δροσερη σταγονα από την αφη σου…Ποσο με κρυωνε και με ζωντανευε η νοσταλγια της θαλασσας που περιμενα να την ανακαλυψω κατω από ένα πρωιμο φεγγαρι μεσα στα χερια σου…Θελω παλι να ταξιδεψω στα κυματα της εκει που όλα ηταν ελευθερα να τα ζησεις …Όλα τα καλα τελιωνουν αλλα ξαναρχιζουν στο ατελιωτο της θαλασσας ..

Εκει που θα σε συναντησω ξανα.Στα ιδια παγκακια...Στην ιδια πλατεία και στα ιδια νερα

που θα σταματησουν να υπαρχουν οταν η Σεληνη παψει να κανει βολτες στην επιφανεια της...Ναι ,τοτε θα σταματησω και εγω να σαγαπαω...

Θέλω να ΣΕ δω…

2009-01-03T11:11:00.000-08:00

Είναι τρελό αλλά δεν θυμάμαι ούτε καν πόσες φορές βρεθήκαμε και που…Αυτό όμως που δεν θα ξεχάσω είναι το να σε αναζητάω ακόμη και εκεί που ήξερα ότι δεν θα σε έβρισκα…Τελικά τα κατάφερα…Κάθε ταξίδι νομίζω ότι συμβολίζει κάτι ξεχωριστό κάτι που αντικατοπτρίζει τον σκοπό και αν είσαι τυχερός την επιδίωξη του .Το δικό μου συμβολίζει την πραγματοποίηση του ονείρου να ΣΕ δω…Τα όνειρα όταν κοιμάσαι δεν τα καθοδηγείς εσύ αλλά τα άλλα τα κατευθύνει η δύναμη της αγάπης και της υπομονής…Αυτά με οδήγησαν σε εσένα…Δεν ήσουν ένα ψέμα αλλά ο στόχος του ονείρου που πάντα έβλεπα πριν κοιμηθώ.. Πέρασα πολύ γλυκά μαζί σου.. Θυμήθηκα πως είναι να έχεις κοντά σου αυτόν που αγαπάς έστω και αν ξέρεις ότι σε λίγο θα τον χάσεις…Έβρεχε πολύ όπως και στο όνειρό μου…Αλλά ήσουν εκεί…δίπλα μου…δεν έφυγες.

Υ.Γ. The end...

12.12.08

2008-12-21T02:51:00.000-08:00

Κάθομαι ξαπλωμένη στο σεληνόφως …Είναι το μόνο φως που μπορεί η εκτυφλωτικά χαμηλή του τάση να με γεμίσει …Αναρωτιέμαι τι πραγματικά ξυπνάει από μέσα μου η Πανσέληνος.Ένα γλυκό χαμόγελο και αρκετή αισιοδοξία με κυριεύουν ακόμη και όταν αυτή παίζει κρυφτό με εμάς τους θνητούς και μεταμορφώνεται σε σκιά νομίζοντας ότι χάνεται στην κρυψώνα που έφτιαξαν για αυτήν οι άρχοντες τις μελαγχολίας-τα σύννεφα .Μαζί με το χάσιμο του φεγγαριού από τα μάτια μου ξεφεύγω από τις γραμμές του τετραδίου μου αλλά δεν με νοιάζει , γιατί σημασία δεν έχει να βλέπω τι γράφω αφού οι εικόνες που περιγράφω δεν έχουν κάποια συγκεκριμένη οπτική γωνία γιατί απλά είναι μακριά μου…Σε κάθε βλέμμα αυτού του ανεκπλήρωτου ονείρου του φωτός της νιώθω ότι κάπου απέναντι είσαι εσύ .Έχουμε την ίδια θέα αλλά την απολαμβάνουμε από διαφορετικούς κόσμους …Σε φωνάζω Πανσέληνο γιατί μοιάζεις μαυτήν…Την ήξερα πολλά χρόνια αλλά την έμαθα και την αγάπησα τώρα τελευταία …Δεν μπορώ να την αγγίξω γιατί μένει μακριά …Μου προκαλείς τα ίδια βαθιά συναισθήματα μόνο με την όψη σου…Περιμένω και μετράω τις μέρες να σε δω όπως κάνω μέχρι να γεμίσει το νόμισμα που κάποτε έχασα στον ουρανό…Ταυτίζεσαι στο τρίγωνό μου μαζί με ένα ακόμη αστέρι που για να το συμπαθήσω του έδωσα κάποτε το όνομα σου…Όταν μένω μόνη μαζί της πολλές φορές μελαγχολώ… Το φεγγάρι για εμένα δεν γεμίζει κάθε μήνα που έχει Πανσέληνο….αλλά όταν το βλέπω μαζί σου…Όταν δεν παίζει με τα σύννεφα και είναι εκεί για να σχηματίσει το πιο γεμάτο τρίγωνο…αυτό που θα γεμίσει εμένα και όχι τον ουρανό…Μου λείπεις.. .πάντα θα στο λέω γιατί απλά πάντα θα σαγαπώ…Το φεγγάρι είναι ο άγγελος του ουρανού φωτίζει την ομορφιά που κρύβει το μαύρο του και προβάλει την πιο γλυκιά μορφή του όταν αυτός δεν έχει κέφια…

Υ.Γ. Κάποτε με είπες Σελήνη…Είσαι ο φύλακας άγγελος μου….φωτίζεις τα όμορφα κομμάτια που κρυβόντουσαν πίσω από την άγνοια του σκοταδιού μου…

2008-12-08T11:26:00.000-08:00

Ξέρεις, ήρθαν τα Χριστούγεννα μου είπαν…Δεν ξέρω τι πραγματικά να πιστέψω…την τυποποιημένη και απρόσιτη ημερομηνία από το ημερολόγιο μου ή την καρδιά μου… Τα Χριστούγεννα είναι μια ιδιαίτερη γιορτή…Όλοι γνωρίζουμε ότι είναι ένα νόμισμα δυο όψεων…Κάποιοι βλέπουν τις μέρες αυτές ως μέρες χαλάρωσης και ασύστολης υπερκατανάλωσης φαγητού δώρων και διασκέδασης άλλοι πάλι βλέπουν τις άγιες μέρες και θυμούνται το πιο ευχάριστο γεγονός, αυτό της γέννησης του Χριστού…Δεν θα κρίνω τι κάνει ο καθένας…Δεν με νοιάζει άλλωστε…Εμένα όμως δεν με ενδιαφέρει να <<δω>>καμία πλευρά…Σημασία δεν έχει τι βλέπεις…Τα φαινόμενα απατούν λένε…και ξέρεις, έχουν δίκιο. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ζούμε σε έναν κόσμο που κυριαρχεί η ψευδαίσθηση στο κορύφωμα της επιβολής της. Σημασία λοιπόν έχει τι νιώθεις…Χέσε το νόμισμα…Μια καλοπλασμένη εικόνα είναι με έντονο χρώμα για να παραλήψεις τα ψιλά γράμματα…αισθάνσου…Ξέρεις, αυτό που έχω ανάγκη να αισθάνομαι πόσο μάλλον αυτές τις ημέρες είναι η ζεστασιά της οικογένειας μου και των ανθρώπων που αγαπάω…Να δω την αλήθεια και να ξεχωρίσω την αυθεντική από την άλλη που μου είπαν ότι κάνει τρελές πωλήσεις…Να ζήσω την τρέλα εκείνων που ψάχνουν τις εκπτώσεις γιατί αν δεν τις κυνηγήσεις πριν τα Χριστούγεννα ξέρεις ,θα κυνηγήσουν εσένα μετά. Να αγαπήσω τους δικούς μου και να τους το πω γιατί το ξέχασα στην πορεία…Ξέρεις, είναι μια ευκαιρία να χαζέψω την βλακεία εκείνων που αντί να πάρουν μια ανάσα και να ζήσουν το πνεύμα των Χριστουγέννων συνεχίζουν να ζουν παγιδευμένοι στην αρρωστημένη μανία τους. …Όσο και να βρίζω όμως δεν μπορώ να αρνηθώ το γεγονός ότι τα χαμόγελα είναι περισσότερα αυτήν την εποχή…Ξέρεις τελικά κάτι έχει μείνει ακόμη …Και μετά μου λένε να μην ελπίζω…

Υ.Γ. Ξερεις ηρθαν τα Χριστουγεννα μου ειπαν …Oχι ακομη για εμενα…Πρωτα θα δω το χαμογελο μου στην οψη της θέας του νησιου μου και αυτων που θελω να δω…Τελος θέλω να ευχηθώ σε όλο τον κόσμο να έχει ευτυχισμένες γιορτές , να βρει αυτό που αγαπαει και να το εχει κοντα του οσο μπορει …μεχρι η χαρα που του προσφερει να τελειωσει…και ελπιζω να μην τελειωσει ποτε αν πραγματικα αξιζει.Ακομη ελπιζω τα χαμογελα μας να ειναι η αρχη για ενα νεο νομισμα που δεν θα περιοριζεται σε δυο στερεοτυπα αλλα ο καθενας θα εχει την δικη του…………..θεΆ.

mi mancha da morire questo piccolo grande amore...

2008-11-26T08:44:00.000-08:00

Το άσπρο της παρασέρνει στα άγνωστα σοκάκια της. Φλερτάρεις με το γαλάζιο εκτυφλωτικό βλέμμα της χωρίς τις αισθήσεις σου. Αγγίζεις την κρυστάλλινη πλάτη της με την επιθυμία της αφής. Διαπερνάς το διαυγές του ελκυστικού βάθους της με οδηγό το μυαλό της συνείδησης σου. Χάνεσαι στο άπειρο και δεν σε νοιάζει γιατί νιώθεις ελεύθερος στην απροσδιόριστη διάστασή της…Δύσκολο να βρεις τι σημαίνει αυτή η πλανεύτρα. Ένα απέραντο σαγηνευτικό γαλάζιο για τους περισσότερους ,ένα σκέτο απέραντο για εμένα ..Κλείνω τα μάτια μου και βουτάω στον άπιαστο κόσμο της που κάθε χρόνο νοσταλγώ τη μαγεία του όσο και αν με πονάει…Αυτή η θεϊκή ανάγκη βλέπεις μεγαλώνει την απόσταση και δοκιμάζει την αγάπη στο πέρασμα του χρόνου

που έμαθα να τον μετράω σε χιλιόμετρα…
Με κλείνει στα κύματά της και μένω να την κοιτάζω……να φαντάζομαι τι κάνεις μωρό μου…Είσαι στην άλλη μεριά …μας χωρίζει…την αγνοώ. Μόνο αυτό μπορώ να κάνω αλλιώς θα με κυριεύσει η μαύρη μαγεία της και θα μου πάρει την απαραίτητη για τη ζωή μου σκέψη σου… -ότι κάποτε θα σε ξανανιώσω απ’τήν αρχή-. Σαν να γυρίζει ο χρόνος πίσω και βρίσκομαι ξανά στο πρώτο μου-μας φιλί εκείνη την νύχτα της αρχής…. του δικού μας ατελείωτου καυτού Αυγούστου. Όταν έρχεται ο καιρός και είμαι «εκεί» για να την «αντιμετωπίσω» καταφέρνω να περάσω απέναντι...σε έναν κόσμο ολόκληρο –στον κόσμο που ξέρω τι θέλει από εμένα…Εκεί που θα διασταυρωθούν ξανά οι αναμνήσεις και η λαχτάρα να διώξουμε τις ανασφάλειες και να τις παρασύρει το κύμα . Στο μέρος που θα αρχίζω να ζω ξανά από εκεί που τελευταία φορά κράτησα την ανάσα μου…Ο τρόπος που βλέπω τη….θάλασσα από εκείνη τη μεριά είναι σαν να γνωρίζω τη γοητεία της και να γεύομαι τη δύναμη της έλξης της για πρώτη φορά…Σαν να την βλέπω μέσα από τα μάτια ενός ανθρώπου που χάθηκε για μια στιγμή και παλεύει να βρει την άκρη μέσα απ΄την αθώα σιγουριά της πορείας της….

Υ.Γ.Ειναι δυσκολος αντιπαλος η αποσταση αλλα ειναι ωραιο να υπαρχουν ατομα που νιωθουν το ιδιο με εσενα και ας ειναι μακρια...Σε εσενα που εξαιτιας σου εγιναν ολα..

Περιμένοντας τη ζωή μου για να ζήσω…

2008-11-14T05:06:00.000-08:00

Μια ζωή κενή χωρίς το ποθητό πεπρωμένο του έρωτα ,γεμάτη όμως από υπομονή και καρτερία για το ελπιδοφόρο αύριο. Τότε που θα σε σφίξω πάνω στο κορμί μου που επίμονα σε έψαχνε κάθε βράδυ και αναζητούσε την σιγουριά και τη ζεστασιά της σάρκας σου….Το σκηνικό μου άλλαζε μέρα με τη μέρα …η γαλάζια αισιόδοξη αντανάκλαση γινόταν χρυσοκόκκινη ηδονή όπου μετά μεταμορφωνόταν σε καφέ μελαγχολική δύναμη και τέλος σειρά είχε η γκρίζα και αφιλόξενη κατάθλιψη. Έξω από το σκονισμένο παράθυρο έβλεπα έναν κόσμο να με περιμένει να τον ζήσω αλλά εγώ έμενα πίσω και απλά κοίταγα…απλά περίμενα …Καθόμουν στο περβάζι του και ζήλευα τα χρώματα ζήλευα τη ζωή …Ναι αυτήν τη ζήλευα περισσότερο γιατί κάθε μέρα μου άπλωνε το χέρι να την ακολουθήσω αλλά εγώ έμενα πίσω…Δεν ήθελα τίποτα αν δεν είχα εσένα , είχα τα πάντα έτοιμα αλλά σε περίμενα για να φύγουμε μαζί…Δεν θα αργούσες …Το ήξερα… Το ένιωθα ...Σ αγάπαγα…Αυτή η σκέψη με κρατούσε ΄΄φυλακισμένη’’ στην υπόσχεση μου …Στον όρκο της παντοτινής πίστης-αγάπης…

Υ.Γ. Μου πηρε καιρο μεχρι να καταλαβω οτι η ιδανικη γαλαζια –χρυσοκοκκινη -καφε-γκριζα εικονα δεν αλλαζε καθε εικοσιτετραωρο παρα μονο τεσσερις φορες το χρονο…Μου πηρε καιρο να καταλαβω γιατι αλλαξαν τα χρωματα της λιμνης που μου κραταγε συντροφια…Τα υγρα γερικα ματια μου μπερδευαν την γλυκια ψευδαίσθηση με την σκληρη αληθεια .Μα πανω απο ολα μου πηρε καιρο να καταλαβω οτι τόσα χρόνια ακολουθουσα λαθος μονοπατι ή μαλλον δεν ακολουθησα κανενα…Δεν επρεπε να σε ακούσω …Δεν επρεπε να σε εμπιστευτω…Επρεπε να παω εκεί που μου έλεγε η ζωή τοσα χρόνια αλλά ακολούθησα το λαθος δρόμο που υποτακτικα μου επεβαλε η καρδια μου…Σ αγαπησα….Δεν μετανιωσα γιαυτο….ζωη μου…Γιατι αυτη ηταν η μονη αληθεια στην ψευτικη πορεια μου...

Καρδιοχτυπώντας στα βήματα του Σεληνόφως

2008-11-07T04:47:00.000-08:00

Ένας θεός που δεν έχει ανάγκη από δοξασίες για να υπάρξει, ένα σώμα που δεν χρειάζεται μυαλό για να λειτουργήσει , ένα κορμί που δεν προϋποθέτει υλική υπόσταση για να μυρίσει την αιωνιότητα .Ένα ζεστό χαμόγελο που διακριτικά σπάει το τζάμι της αμηχανίας και ξεδιπλώνει το συναίσθημα που έκρυβε μέσα στο αδιόρατο βλέμμα της. Μια υπερφυσική δύναμη που μπορεί να σε ρίξει και να σε ανεβάσει χωρίς την συγκατάθεσή σου .Ένα πρόσωπο μεθυσμένο στον ίδιο ρυθμό της γλυκιάς πώρωσης του…Ένα τοπίο που σε κάνει να ανατριχιάζεις όχι για τα γοητευτικά του μονοπάτια αλλά για τον γκρεμό που ανοίγεται μπροστά σου. Ένα παιδί που ξέρει καλά να ανακατεύει τα χρώματα για να αλλάξει αυτό που τον <<χαλάει>>.

Ο σύνδεσμος μιας παρέας που δεν χρειάζεται ατμόσφαιρα για να γουστάρει…..

Αυτό είναι για εμένα η μουσική…Κολυμπάει, χάνεται ,παίζει ,ερωτεύεται , ξεχνιέται και αφελής όπως είναι ψάχνει δικαιολογίες για να κρυφτεί μέσα στις νότες. Κάπου εκεί ανάμεσα υπάρχει το πάθος …Έντονη έλξη ή ακόμη και μίσος για αγάπες που χάθηκαν ή για αυτές που δεν τόλμησαν να αρχίσουν. Συναισθήματα μπερδεμένα κάτω από την μουσική υπόκρουση του προκλητικού ήχου που σε μαγεύει και δεν ξέρεις πώς να αντισταθείς στις γλυκιές δοκιμασίες του.

Υ.Γ. Δεν θα μπορούσα να ζήσω χωρις το φως της Πανσελήνου μου γιατι ως Σεληνη θα ημουν νεκρη...Το φως της βρισκεται στη μελωδία της μουσικης μου.Στο θεο ,στο σωμα ,στο κορμι ,στο χαμογελο, στη δυναμη ,στο προσωπο ,στο παιδι και στον σύνδεσμο που ασυνειδητα πιστευω τοσα χρόνια....

ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΣΕ ΞΑΝΑΔΩ...

2008-10-29T09:37:00.000-07:00

Το ήξερα ότι ήταν για λίγο , ήξερα ότι θα περνούσα καλά αλλά δεν είχα σκεφτεί ότι όλα θα πέρναγαν από μπροστά μου τόσο όμορφα και γλυκά σαν ένα καλοστημένο παραμύθι πλασμένο από τη φαντασία του πιο απαιτητικού μυαλού. Έφτασα στο νησί μου Παρασκευή βράδυ…μπορεί να μην σε είδα τότε αλλά ήξερα ότι επιτέλους απείχες μόνο λίγα μέτρα και κάποιες ώρες. Το άλλο πρωί από το πουθενά βρέθηκα στη χώρα και φυσικά στο κέντρο συνάντησης του καλοκαιριού-testo.Όταν κοίταξα πίσω μου σε είδα να έρχεσαι δειλά με το Νικόλα και το Χρίστο .Φιληθήκαμε σχεδόν τυπικά(εμμ .είχε πολύ κόσμο)και σχεδόν αμέσως μετά βγήκαμε έξω από το μαγαζί. Θυμάμαι σε κοίταξα και αγκαλιαστήκαμε και το μόνο που υπήρχε για κάποιο διάστημα δίπλα μου ήταν μια προκλητικά αθώα σκοτεινή σκηνή τριγύρω από τα γνώριμα χέρια που με έσφιγγαν.Έσκυψες λίγο και μετά από καιρό αποχής φίλησα τα χείλη σου. Αφού μας «ανάγκασαν» τα μεγάλα μέσα να φύγουμε βρεθήκαμε στην εξέδρα …Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι μετά από τόσο μεγάλο διάστημα "μοναξιάς" σε είχα πάλι στην αγκαλιά μου. Ήταν απλά μεγάλη η συγκίνηση και μου ήταν ευχάριστα δύσκολο να συνέλθω .Η τύχη του ταξιδιού μου αυτού ήταν αναπόσπαστο κομμάτι αφού μ’ακολουθούσε συνεχώς. Τα παιδιά έφυγαν για Greco και έμεινα μόνη μαζί σου…Καθίσαμε λίγο ακόμη στην εξέδρα μετά στα βράχια και τέλος καταλήξαμε στην καφετέρια με τους άλλους συν Διονυσούλα και Ίον .Ραντεβού μετά πάλι στη χώρα…Χίλια συγγνώμη για την καθυστέρηση του κομμωτηρίου.......................... Όταν τελείωσα πήγαμε μόνοι μας βόλτα πίσω από το χάος της πόλης, κρυμμένοι στη μυστική πλευρά΄εκεί που δεν γίνεσαι αντιληπτός…Τη βγάλαμε όσο κράτησε αγκαλιά σε ένα παγκάκι …Είχε κρύο αλλά ήταν το τελευταίο που με ένοιαζε στη τελειότητα της στιγμής. Την άλλη μέρα το πρωί συναντηθήκαμε στην πλατεία ενώ το βράδυ της Κυριακής χαθήκαμε στην καθιερωμένη βόλτα του καλοκαιριού μας. Δυστυχώς την Δευτέρα το πρωί δεν σε είδα αλλά κατά τις 5 το απόγευμα βρεθήκαμε στην κόκκινη πλατεία και εξαφανιστήκαμε για τρεις ώρες στα ίδια σκοτάδια . Εξαντλήσαμε το χρόνο κάναμε 4 στάσεις διαρκείας αλλά ακόμη δεν σου είπα ότι αυτή ήταν η πιο τρελή και πιο τέλεια βόλτα που κάναμε ποτέ. Φώναζα και γέλαγα σαν χαζούλα όπως με λες και εσύ.
My soul pleads for you……Είναι τρομακτικά όμορφο το πόσο μοιάζουμε και το πώς διασταυρώθηκαν οι μουσικές , το Υ.Γ. και μετά τα χείλη μας. Όταν γυρίσαμε στην κανονική πλατεία μου πρότεινες να μπούμε στο αυτοκίνητο της Κίσσας γιατί είχαμε ξυλιάσει…Ήταν πολύ έντονα και αληθινά τα συναισθήματα και δεν θα τα άλλαζα με τίποτα ….Ακόμη δεν μπορώ να πιστέψω τι είχε γίνει ......Σε ευχαριστώ για τις υπέροχες αναμνήσεις και για όσα έζησα μαζί σου…Σαγαπάω...Για πάντα

Σαυτους που με αμφισβήτησαν...

2008-10-22T08:54:00.000-07:00

Κάπου εδώ βρίσκεται ο σταθμός μου…Όχι απλά η ώρα άφιξης των τρένων αλλά η στιγμή «απογείωσης» της ψεύτικης αλήθειας στο πλαίσιο των ονείρων…Λοιπόν νομίζω ότι η «πτήση» μου μόλις αναχωρεί…

-Τότε ξεκίνησα γεμάτη χαρά και ελπίδα με προορισμό το άπιαστο όνειρο της ελκυστικής μαγείας του. Έπεσα με τα μούτρα πάνω από ένα παλιό τετράδιο και ξεκίνησα να γράφω κάθε σκέψη κάθε τρελή επιθυμία που μπορούσε να συλλάβει μόνο ένα απελπιστικά αισιόδοξο εφηβικό μυαλό. Οι κινήσεις και οι λέξεις γρήγορες , βιαστικές και αθώες μέσα στο χάος της πλάνης των νιάτων. Δεν φοβήθηκα να φτάσω τον ουρανό , δεν τρόμαξα στην όψη του βάθους του’ δείλιασα μόνο να ξεχάσω να το φαντάζομαι…Δεν ξέρω αν είναι στόχος , αν είναι απωθημένο αλλά ξέρω ότι έφτασα τα αστέρια για να το βρω….

Μέσα στην καμπίνα μου επικρατούσε πολυπόθητη ησυχία .Όταν δεν είχα τι να γράψω όμως μπορούσα να αφουγκραστώ τον ήχο του «τρένου» να τρέχει απελπισμένος για να προλάβει το μονότονο δρόμο που χάραξαν γιαυτόν οι ράγες.

Όταν κοίταξα έξω από το παράθυρο είδα αμέτρητα όνειρα να στριμώχνονται μέσα στο πυκνό σκοτάδι για να μην τα πιάσει το «κόκκινο» Πόσα από αυτά θα πραγματοποιηθούν? Πόσα θα μείνουν ανεκπλήρωτα ….Κανείς δεν ξέρει…..

Πριν καλά καλά το καταλάβω το ταξίδι ...τελίωσε…..
Κατέβηκα…Με μια βαλίτσα γεμάτη απο το τίποτα που κουβαλάω πάντα μαζί μου ….

Υ.Γ. Αν με ρωτήσετε ….η απάντηση είναι όχι…Δυστυχώς με ‘πρόλαβε’ το κόκκινο και το όνειρό μου παρέμεινε απλά ως μια ηδονική λύτρωση που δεν ΄πρόλαβα’ να γευτώ…Μπορεί να μην βρήκα τον προορισμό μου αλλά έφτασα τα αστέρια…Δεν άγγιξα τον ουρανό όπως ισχυριζόμουν όταν οι άλλοι με θεωρούσαν τρελή…Αλλά η μεγαλύτερη απόλαυση είναι να ζεις το ταξίδι…Να δημιουργείς όταν οι άλλοι ακολουθούν την ίδια έτοιμη-μονότονη πορεία μέχρι να χαλάσει η ……..μηχανή τους. Τα όνειρα και οι φιλοδοξίες δεν είναι για τους τρελούς .Τρελοί είναι αυτοί που δειλιάζουν να αγγίξουν την <<ψεύτικη αλήθεια>> και να διεισδύσουν στην έκσταση της πραγματικότητας της…

Κέλυ…

2008-10-18T11:24:00.000-07:00

Καθόμουν χθες σ΄αυτό το παγκάκι μόνη και προσπαθούσα να βρώ ποιός είναι προορισμός μου...Αν υπάρχει αυτό που λένε πεπρωμένο ή αν κυνηγάω κάτι που ποτέ δεν θα βρω...Η αλήθεια είναι ότι αρχικά βρισκόμουν σε ένα εξαντλητικά μπερδεμένο λαβύρινθο. Ξάπλωσα στο παγκάκι που έτριζε και έπιασα τον εαυτό μου να κοιτάζει ψηλά και να χάνεται στις φιγούρες που σχημάτιζαν τα ανάλαφρα βήματα των επουράνιων χορευτών...

Ξεκίνησε κάπως έτσι:

Αρχικά γέλασα με τη φαντασία μου αλλά μετά τρόμαξα με το όραμα της συνήδησής μου...Είδα έναν κόσμο να ανοίγεται μπροστά μου άγνωστο ...σκοτεινό.

Μια θάλασσα να κυριέυει το είναι μου , τα κύματά της να ορίζουν τη ζωή μου ...και το μάυρο της σχεδίας της να πνίγει τα όνειρά μου.
Κρύωνα...Πέρασε τότε από μπροστά μου ο χειμώνας για να μου υπενθυμήσει το πως ήμουν και με τύλιξε με την ψυχρή του ειρωνία...Αισθανόμουν μόνη.....

Και κάπως έτσι τελείωσε.......

Όπως προσπαθούσα να ξεκαθαρίσω τις σκέψεις που απειλητικά με τυραννούσαν ένιωσα ένα χάδι να σκεπάζει τα χείλη μου και όταν άνοιξα τα μάτια μου δεν μπορούσα να πιστέψω ότι ήσουν εσύ.......

Υ.Γ. Καταλαβαινεις ποσο σαγαπαω;Εισαι εδω οταν σε χρειαζομαι...Δεν ειμαι πια μονη...Ειμαι μαζι σου...Γελαω...

Η ζωη μου σε τιτλουσ...

2008-10-16T11:37:00.000-07:00

Το ιδανικό του καθένα μας διαφέρει΄ εκεί που διασταυρώνονται όμως οι προσδοκίες όλων είναι η αποκορύφωση του άπιαστου, του εξωπραγματικού και του ηθικά..ανήθικου.Τα εμπόδια για να γευτείς το ιδανικό σου είναι πολλά τους "εχθρούς" ας μην τους μετρήσω και τις ατυχίες που τυγχάνει να είναι οι κλεμένες μου επιτυχίες.... Αυτό είναι το κομμάτι της ζωής μου που αποκαλώ η πρωτερεότητα των "πρέπει" εκεί που τα "θέλω" μου θέλουν να επικρατήσουν του κατεστημένου...Εκεί που ο νόμος συγκρούεται με την ικανοποίηση της "αμαρτίας". Εκεί που οι άνετοι δεν μπορούν να δουν τα δεσμά των εντάξει ...Στη ζωή μου ακολουθώ πολλά πρέπει αλλά κάποιοι μου έμαθαν ότι αν προσπεράσω τις επιθυμίες μου θα με προσπεράσει η ίδια η ζωή ...

Μπορεί να είναι μια απλή φοτογραφία αλλά αν δεις πιο προσεκτικά είναι η ζωή μου:

Υ.Γ. Το χασμα της το γεμιζουν τα πιο σημαντικα ατομα στη ζωη μου...Ειμαι τυχερη γιατι αυτα ειναι πολλα...Σας ευχαριστω που ειστε εδω.Η δικη σας Κελυ_Κατσανουλα_sister_πειρατης_ανηψια_καταθλιπτικο_χαζουλα...

Xerontas to isterografo...

2008-10-12T07:55:00.000-07:00

Auto to meros tis zois mou to apokalw kalokairi…
Ego..eimai o Marinos…kapoio kalokairi sinithiza na foraw diaforwn xromatwn badanes…itan kati san maskot tha mporousa na pw…stin arxi itan kapws diskolo na me sinithisoun alla meta egine anapospasto kommati tou eautou mou…sinaisthimatika toulaxiston…pernaga tin efivia mou….

Platia vanatou…Auto einai to meros pou ola ta paidia kai oxi mono mazeuomaste to kalokairi gia na perasoume apisteutes stigmes…Oneira plakes voltes erotika aprosmena einai merikes apo tis asxolies twn gnisiwn mellwn tis plateias…I poikilia se exoterika kai esoterika xaraktiristika twn paidiwn pou mporeis na sinantiseis se auti einai polla…kontoi –psiloi, asximoi-omorfoi, Exipnoi-xazoi, kefatoi kai mh kai polla akoma…Den eimai poly kairo stin plateia alla den krivw oti exei ginei ena apo ta meroi pou den mporw na kanw xoris auta…Ekei vriskonte polla oneira polles anamniseis kai polla prosopa pou gnorisa….kai den thelw tipota apo ta osa proanefera na apoxoristw…

stin arxi…eimoun o “agglos” pou epeze mpala…akolouthise kai ena oraio sxolio alla auto den einai tis oras…meta egina I pasxalitsa...pos vgike auto?ma einai fanero…ti mas kanoun mia kokkini mplouza kai mia kokkini badana?mia pasxalitsa fisika….stin arxi mporw na pw den mou arese kai poli…stin sinexeia omos den mporousa na kanw xoris auto kai oute tora mporw na pw tin alitheia…to giati allaxan toso rizika ta pragmata tha to pw stin sinexeia…
Isos ginw ligo kakos alla den exoun ola ta paidia tin idia simasia gia emena stin plateia…alla den thelw na ta vlepw alla den kovw kai fleva kai alla mou einai aparetita mesa stin mera mou…ta paidia pou den thelw na vlepw einai auta pou den exoun kalo xaraktira kai den sevonte ton thesmo tis plateias…auta pou den kovw kai fleva einai ola ta alla…to atomo pou mou einai aparetito tha to anaferw stin sinexeia…Oi kaliteroi mou filoi stin plateia einai auta edo (ego eimai stin mesi)
Loukas me kitrino kai nikolas me to mauro pou einai orthios…exoume perasi polla…kai exoume kai arketi plaka ….
Iparxei kai ena allos meros tis zois mou pou to onomazw erwtas…
Tha me rotisete vevea pou kolaei auto me tin plateia…kai omos…
Auto to telio gliko kai euesthito plasma einai to atomo pou exw anagi na vlepw kathe mera…kai ena apo ta meroi pou to sinantw einai I plateia… onomazetai katsanoula…I katsanoula mou…I allios moutraki mou koukla mou mesara mou ginaika tis zois mou kilitsa mou filakas aggelos mou trela mou zoi mou xazoula mou koritsaki mou glika mou kai oti allo telio mporeite na fantasteite…stin arxi eimoun enas gnostos tis…meta eimoun o theios tis….tora eimai to agori tis…ta aisthimata kai twn dio itan amivea…aplos itan kapws diskolo na to ekfrasoume me ta dedomena pou epikratousan…dethikame poli agapisame o enas ton allon…
31/7/08…vradi stin poli…eimastan volta…apofasisame na pame me ta paidia sto meros pou mas kratouse sintrofia ton xeimona…
Tin exedra…
Ena meros me megali simasia kathos gia kathe mas sxedon sinaisthima kataligame ekei…apo xara mexri melanxolia (sinithiza to teleutaio)…kathisame arketes stigmes kai xazeuame ta kimatakia…tin eixa aggalia thimame…ena gliko zesto aeraki pantreue ta mallia tis me to prosopo mou…xexasa na to anaferw alla trelenomai gia na moirizw ta mallia tis..tote ekane mia prospatheia na mou pei kati alla stamatise…legontas tis omos oti tipota den prokeite na xalasei auto pou exoume xtisei pire tin dinami pou tis eleipe gia na mou pei…”nomizw pos eimai eroteumeni mazi sou”…liga deuterolepta perasan meta apo auti tin frasi…alla emoiazan na exoun perasei lepta…I amixania tis stigmis kai oi skepseis pou mas peritrigirizan to ekanan na fanei polli parapano…nomiza oti mou eixe pei kati allo…itan toso telio auto pou eixa akousei pou skeftika oti den mporei na einai alithino gia na simvainei…skeftika na xanarwtisw alla den to ekana…irthe I seira mou na pw auto pou ekriva mesa mou…den itan poli diaforetiko apo to diko tis…”thimase pou sou eixa pei oti iparxoun liges pithanotites na einai to idio auto pou theloume na poume o enas ston allon?…..”kai egw eimai eroteumenos mazi sou”…apo dw kai pera den tha ithela na pw tipota parapano gia autin tin stigmi..oti kai na pw tha einai ligo xoris na mporei na apodwsei sosta tin simasia tis kai to megethos tis xaras mou…
1/8/08…kathe nea arxi enos mina olio fonazoume “kalo mina!!!”itan apo tis liges fores pou den to fonaxa ego…I tragiki irwneia einai oti den itan mono kalos minas alla o kaliteros tis zois mou…episis tin idia mera efaga tin kaliteri krepa tis zois mou…eimastan volta giro apo to xorio…perito na anaferw oti itan katapliktika opos kai kathe ti pou kanw mazi tis…girisame spiti, mas eixan idopoiisei gia krepa…katsame mazi na fame…oi atmosfera itan kapws periergi….tin idia ora peripou mia mera prin eixame pei oti eimastan eroteumenoi o enas me ton allon…teliwnontas tin krepa apofasisame na pame plateia… ekei akousame mousiki…irthame pio konta…filithikame…tin rotisa an ontos egine kati tetio I to oneireuomoun…argotera mou eipe oti itan oti pio telio mporousa na pw ekeini tin stigmi…pote den tin evlepa san gnosti san fili san sigeni…gia emena itan kati parapano…itan kai einai o erotas tis zois mou…plasma xexoristo monadiko telio…meta apo tosa xronia…eimaste epitelous mazi…
me fonazei pasxalitsa…
autos einai kai o logos pou mou aresei autos o xaraktirismos…eimai i kokkini pasxalitsa tis kai panta tha eimai…
stin sinexeia mathame polla o enas gia ton allon…kirios omos tis ematha
tin dinami tou fegariou…
kai auti mou emathe tin dinami tou erwta…

tin agapaw trela xerete dinw tin zoi mou…latreuw ta panta pou exoun sxesi me autin..kai epidi se oti grafei sinithos vazei kai ena isterografo tha kleisw kai ego me ton idio tropo…

Υ.Γ.
Thelw na gelas kai na eisai xaroumeni…sou axizei…se agapaw oso olos o ouranos eisai I zoi mou kai oso perna apo to xeri mou den tha se afisw pote…kathe megalos erwtas exei kai to empodio tou…to empodio to diko mas einai I apostasi…alla kathe empodio einai gia na xepernietai…kai emeis eimaste dinatoi…psaxnw kairo na sou ekfrasw auto pou niwthw gia esena alla akoma den to exw vrei…kai isos pote na min mporesw na to vrw…ta oneira mou theloun esena mesa se auta…opos kai I zoi mou…eimai ena tipota xoris esena dipla mou…ena gelio sou einai ikano na me skotwsei…me liga logia…SE AGAPAW!!!…gia panta mazi katsanoula mou…SAEHZM…

<>

Υ.Γ.Αυτή η ανάρτηση δεν ήταν δική μου ήταν της Πασχαλίτσας μου...Σε ευχαριστώ για όλα....ηταν ότι πιο όμορφο μπορούσεςνα...γράψεις.Το blog μου λέγεται ΨΑΧΝΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ...Καρδιά μου με βοήθησες να το βρώ...Σαγαπάω.Η Κατσανύλα σου

Ο κόκκινος Παράδεισος μου...

2008-10-10T09:44:00.000-07:00

Δεν ξέρω τι υπάρχει μετά αλλά τώρα ξέρω σε ποιον παράδεισο θέλω να περάσω το υπόλοιπο της ζωής μου...Ξέρω που ανήκω και αυτό αγγίζει τα όρια της ανθρώπινης τελειότητας_τα συναισθήματα...

Ο μισός κόσμος μου

και...ο άλλος μου μισός

Η απόσταση χωρίζει τη ζωή μου στα δυο αλλά όταν τα κομμάτια του"παζλ" ενωθούν τότε όλα είναι σαν να ζω ξανά ....

Υ.Γ. Σαγαπάω Πασχαλίτσα μου...

ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΕΙΟ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΠΟΤΕ…

2008-10-06T11:46:00.000-07:00

Αυτές τις μέρες έκανα δυο μεγάλα λάθη…Το πρώτο ήταν ότι μελαγχόλησα και το δεύτερο ότι πλήγωσα την κόκκινη Πασχαλίτσα μου…Η ανάρτηση είναι γιαυτόν…Θέλω να πω ένα συγγνώμη σε εσένα και σε εμένα γιατί δεν κράτησα την υπόσχεση μας , να μην ξαναμελαγχολήσω. Η αλήθεια είναι ότι κάτι τέτοια δεν τα προγραμματίζεις γιαυτό άλλωστε λέγονται συναισθήματα …Βασάνισα το μυαλό μου με χαζά ερωτήματα αλλά κατέληξα απλά στο ότι θέλω να σε δω. Η απόσταση με πονάει αλλά η δύναμη των συναισθημάτων μου υπερνικά την ισχύ της…

Υ.Γ. Σαγαπάω…Καληνύχτα σου…
Η αυθεντική Κατσανούλα σου

Εδώ είμαι ρε χαζό... 25/03/08

2008-09-26T05:25:00.000-07:00

Σπάνια σε βλέπω μα πάντα σε προσέχω.

Είσαι το φόντο της έμπνευσής μου

Ο τρόπος να τολμήσω και να του μιλήσω .

Κάτω από το σκοτάδι σου έκλεισα ραντεβού

Και στο κρύο πέρασμα σου με ζέστανε η αγκαλιά του.

Επαναλαμβανόμενοι ήχοι συνοδεύουν τα

βλέμματα που αδιάκοπα κοιτάζουν αλλά να

μιλήσουνε διστάζουν…

Όμως όπως εσένα έτσι και Αυτόν μόνο να τον κοιτάζω μπορώ.

Μου αρκεί όμως αυτό με την αγωνία της αναμονής να σε

περιμένω να φανείς…

Υ.Γ. MSPFU

Me looking for my....destiny

2008-09-23T08:25:00.000-07:00

Well are you looking for ….nothing
or something….?
Are you lost? Or maybe, you know exactly where you belong….
Are you far away?

Or close?

Do you care

Or not…….?
Do you feel complete
Or empty inside ?

I know the distance is large….However does it deserve
Or finally not?
Which is your view ?This one
Or this one?

Are you in love
Or are you afraid of this feeling
and you run away when this happens ?

…………………………..

Whatever is truth I believe that:

Life is foul of mystery and beautiful moments!! Just like love which is one of the most strong and honest feelings… I hope everyone find this gift and share it with the most important person!!!!!! Don’t try to get rid off this because is the most expensive treasure and makes you feel up so never give up!!!!!!!....... Don’t be blind … Life and experiences are in front of you and the future is waiting for you to live it don’t run away!!

Υ.Γ. Σου το ειχα χαρησει καποτε αλλα τοτε δεν μπορουσα να σου πω οτι αυτο που εψαχνα ησουν εσυ...

Προς: Πασχαλίτσα

2008-09-20T12:38:00.000-07:00

Η αλήθεια είναι ότι όλα έγιναν τόσο ξαφνικά και απρόσμενα που πήρε καιρό και στους δυο μας να συνειδητοποιήσουμε τι πραγματικά συνέβη μεταξύ μας. Φοβόμουν να σου πω πως αισθανόμουν .Έτσι πάντα κρυβόμουν πίσω από ένα μόνο χαμόγελο μιας παγωμένης στιγμής βυθισμένη στο μαύρο της τροχιάς μας , εξαρτημένη απόλυτα από τη ζαλάδα της αγκαλιάς σου…Δεν άντεχα άλλο να ζω μόνη σε μια μισοτελειωμένη αλήθεια , γιαυτό ένα βράδυ πάνω από το κύμα , κρυμμένη κάπου στο σώμα σου είπα τι ένιωθα …Ένας μήνας μαζί σου κύλησε υπέροχα …Είχα όλα όσα ήθελα - γιατί είχα εσένα. .Μου λείπει πολύ αυτό το καλοκαίρι – όλα όσα κάναμε μαζί. Έχει αφήσει μέσα μου το πιο γοητευτικό κενό…Δεν θα ξεχάσω ποτέ τα φιλιά μου στο χαμόγελό σου , το άγγιγμα σου , το πόσο πλάκα είχε να σε βλέπω να τρέμεις μέσα στο νερό , τις στιγμές που τύλιγα τα κορμί μου στο δικό σου και χωνόμουν στην πετσέτα σου , τα γουργουρητά μου όταν με έλεγες μουτράκι σου , τις ατελείωτες βόλτες τα βράδια μα πάνω από όλα τις νύχτες πλατείας στα παγκάκια την παρουσία σου – τη ζωή μου…Αυτήν την ώρα βλέπω την Πανσέληνο (για την ακρίβεια το φεγγάρι μια μέρα μετά την Πανσέληνο το αγαπημένο μου).Δεν σε έκανα εγώ να προσέξεις το φεγγάρι αλλά εσύ με έκανες να πιστέψω στην δύναμη του…Μπορεί κάποια στιγμή ο έρωτας να περάσει αλλά η αγάπη μου για σένα …ποτέ. Θα είμαι πάντα εδώ…
Σε ευχαριστώ…

Υ.Γ. MSPFU

Με φόντο την πλατεία.Εκεί οπού η καθημερινότητα μοιάζει με...παραμύθι

2008-09-20T12:14:00.000-07:00

Μια φορά και έναν καιρό υπήρχε ένα μαγικό νησί...Μόλις το καράβι πιάνει στεριά μια μαγεία σε υποδέχεται που όμως μόνο λίγοι έχουν την ικανότητα να αντιληφθούν .Οι μέρες του καλοκαιριού εκεί περνούν έντονα αλλά ταυτόχρονα τόσο γλυκά και διακριτικά που δεν τις αντιλαμβάνεσαι Η μαγεία αυτή πηγάζει από την πλατεία .Εδώ και πολλά χρόνια ήσυχη αυτή υποδέχεται αδιάκοπα γενιές και κάθε καλοκαίρι καλείται να φυλάξει μυστικά και υποσχέσεις που δίνουν ραντεβού για την επόμενη σεζόν .Η δική μας παρέα είναι ένας από τους λόγος ύπαρξής μου το χειμώνα…Η αλήθεια είναι ότι είμαστε μια ξεχωριστή παρέα αφού πολλές φορές νομίζω ότι ακόμα και το γέλιο μας διαφέρει από τις υπόλοιπες .Οι ποιο πολλοί είμαστε έφηβοι αλλά όπως ανέφερα και προηγουμένως δεν είμαστε μια φυσιολογική παρέα υπάρχουν ακόμη φοιτητές , 3 υπέροχες γυναίκες (Κίσσα_Μπουμπού_Μπία) και δύο τέλια παιδάκια(Ελενίτσα και Μπιμπίτος). Συζητήσεις ,γέλια ,μουσική ,φαγητό, βόλτες με ποδήλατα και έρωτας στριμώχνονται σε δύο μόλις παγκάκια και οι υπόλοιποι γύρω από αυτά λες και δεν υπάρχουν άλλα για να κάτσεις (εκτός από κάποιες εξαιρέσεις μελαγχολίας)…Φέτος τα πράγματα άλλαξαν λίγο γιατί θυμήθηκαν να φτιάξουν την πλατεία μας και έτσι μας φιλοξένησε η κόκκινη. Αρχικά δεν την πολυγούσταρα αλλά λίγο το φεγγάρι ,το αστέρι , ο φοίνικας και το σκοτάδι συνέβαλαν στην ολοκλήρωση ενός ιδανικού μέρους για ρομαντικές καλοκαιρινές βραδιές. Συνήθως τα παραμυθία τελειώνουν κάπως έτσι : και ζήσανε αυτοί καλά και εμείς καλύτερα …Το δικό μου όμως δεν θα τελειώσει έτσι γιατί πολύ απλά δεν έχει τελειώσει τίποτα ακόμη….
Υ.Γ. Μπορεί φέτος η παρέα να μην ήταν τόσο ενωμένη όσο ήταν άλλα καλοκαίρια αλλά υπάρχει και πάντα θα υπάρχει αγάπη …Μεταξύ μας αυτή είναι η αληθινή πηγή της μαγείας. Α παραλίγο να το ξεχάσω το νησί αυτό λέγεται Ζάκυνθος…